Selecteer een pagina

Zwanger en overgewicht, hoe heb ik dit ervaren?

05 januari 2021

De reden dat ik dit artikel ben gaan schrijven, is omdat ik de laatste tijd regelmatig contact heb gehad met volgers op Instagram die worstelen met de combi zwanger worden en overgewicht hebben. Ze lopen aan tegen vooroordelen, of hebben last van de vooroordelen die ze alvast invullen voor een ander – en die waarschijnlijk onterecht zijn.

En laat me eerlijk zijn: ik heb in het begin van m’n zwangerschap ook geworsteld. Maar achteraf bezien geheel onnodig. Daarom deel ik graag mijn ervaring met je en hoop ik je genoeg moed te geven om door te zetten met je wens om moeder te worden.

Disclaimer: uiteraard zijn er verschillende gradaties overgewicht en de ene persoon loopt meer risico dan een ander. Elk lichaam reageert ook weer anders op een zwangerschap. Ik vertel dit verhaal puur uit mijn eigen ervaring en hier kunnen geen rechten aan ontleend worden. 

Overgewicht

Overgewicht is een begrip wat we gebruiken wanneer men boven een gezond gewicht zit voor zijn/haar lengte. Om je een beeld te geven: ik denk dat ik sinds groep 5 al niet meer op het ‘gewenste gezonde’ gewicht heb gezeten 🙂 Ik schommelde vaak, ik was regelmatig op dieet en kwam vervolgens weer aan. Maar op een gegeven moment kom je op een punt, en dat punt herkent iedereen: je wil het nu eens goed doen, en blijvend. Inmiddels zo’n 2 jaar geleden ging bij mij die knop om en in een aantal maanden tijd verloor ik gewicht en werd ik gezonder, een combinatie die bij lijnen meestal niet samen gaat. Maar ik had niet het doel om dat ‘ideale’ gewicht te bereiken. Ik had het doel om me goed te voelen en tevreden te zijn met degene die ik in de spiegel zag. 

Ik bereikte dat punt op een gegeven moment, maar alsnog gaf de weegschaal niet dat zogenaamde gezonde gewicht aan. Maar gezond is een relatief begrip en heeft niks te maken met je gewicht, daar zijn we inmiddels wel achter. Maar ik vond het mooi geweest, ook al had ik officieel nog steeds overgewicht. Uiteindelijk nog steeds zo’n kilo of 12 a 13. Maar het was voor mij goed zo, ik was gezond, ik sportte veel, at megaveel groente, m’n huid straalde van al het gezonde voedsel wat ik in m’n mond stopte en ik was fitter dan ooit. 

In de periode tussen het zwanger worden en het besluit dat ik het goed vond zo, kwam ik wel weer een kilootje of 7 aan. Zo werkt het nou eenmaal bij mij, aankomen is easy. Hier kan je 100 excuses voor verzinnen, maar dat laat ik achterwege: ik liet het gebeuren en ik vond het prima. We gingen verhuizen en verbouwen en binnen 2 maanden na het verhuizen was ik zwanger. En toen begonnen de onzekerheden.

Onzekerheden: over de verloskundige, aankomen tijdens de zwangerschap en voeding

In het eerste trimester zat ik regelmatig huilend op de bank (hallo hormonen!). Ik was bang. Ten eerste was ik bang voor de verloskundige. Wat als ze me te dik zou vinden? Moest ik echt elke maand op die weegschaal? Ik was zo bang voor haar oordeel en dacht totaal niet realistisch na.

Want denk even na…

Denk jij dat ik de eerste ‘te dikke’ vrouw ben die zwanger is geworden? En dacht ik nou echt dat ze daar nog gaan zeggen ‘niet zo handige zet he’? Dacht ik echt dat ze me zouden dwingen om nog op een aangepast dieet te gaan tijdens m’n zwangerschap? En dacht ik ook echt dat ze, wanneer jij daar zit te stralen van geluk tijdens je eerste zwangerschap, ze dat de kop in gaan drukken met zure opmerkingen en negativiteit?

Nee, dat doen ze niet.

Bij mij in ieder geval niet. Helaas heb ik wel andere ervaringen gehoord van gynaecologen en verloskundigenpraktijken. Laat me je 1 tip geven: voel je je ongemakkelijk bij jouw behandelaar, zoek dan gelijk een ander. Gaat het om je gewicht of gaat het om iets anders, dat doet er niet toe: het draait de komende 9 maanden op jou. Jij moet je fijn en op je gemak voelen, en als je dat gevoel mist bij die persoon, wegwezen. En laat ze nog gerust weten waarom ook, dan kunnen zij hun werkwijze verbeteren voor de volgende vrouw die zich aanmeldt bij de praktijk.

“Ik wil niet teveel aankomen!”

Punt 2 waarom ik met regelmaat wanhopig zat te huilen. Ik was hier bang voor, ik zeg het je eerlijk. Ik was bang om het extra gewicht allemaal mee te moeten zeulen, ik was bang wat het voor m’n rug zou doen en ook bang voor de periode na de zwangerschap.

Ik merkte namelijk al snel dat mijn eetbehoeftes veranderden. Koolhydraatarm was geen optie meer, m’n lichaam vroeg om meer. Om de misselijkheid te dempen, en ook om het slappe gevoel tegen te gaan. Koolhydraten zijn zeker niet de vijand, begrijp me niet verkeerd – maar als je lichaam ze al zo’n tijd ontwend is, kan het snel gaan aankomen als je ze wel weer normaal tot je gaat nemen.

De verloskundige

En toen was het tijd voor m’n eerste afspraak bij de verloskundige. Inmiddels had ik voor mezelf wel wat besluiten genomen. Via via hoorde ik een verhaal van een zwangere vrouw die tegen de verloskundige had gezegd dat ze haar gewicht niet wilde weten, omdat ze daar ongelukkig van werd. En ik besloot dat ik dat ook niet wilde. Het overgrote deel van m’n volwassen leven ben ik bezig geweest met de cijfertjes op de weegschaal en ik wilde nu, tijdens deze mooie periode, me daar niet op hoeven te focussen.

Bij het eerste gesprek deelde ik dit ook gelijk mee. Ik vertelde heel eerlijk dat ik in het verleden ook moeilijkheden heb gehad met eetbuien en dat ik nu geen triggers wilde creëren door me met de weegschaal bezig te houden. Ik vond dit wel even spannend, maar ik kreeg 1 en al begrip. Het werd genoteerd in m’n kaart, ik hoefde niet op de weegschaal en de verloskundige vertrouwde me ook toe dat het niet eens een echte must was, vooral niet tijdens de eerste weken. Pas later in de zwangerschap werd het belangrijk, om de groei van de baby te checken en om ook in de smiezen te houden dat je geen suiker kreeg. Wat een opluchting!

Ik had ook nog geopperd om me wel te laten wegen maar dat ik het zelf dan niet zou zien, maar dat hoefde van haar allemaal niet. Dat gaf me zo’n fijn gevoel! 

Een vriendin van me is na haar eerste afspraak bij een verloskundigenpraktijk geswitcht, omdat het gevoel niet goed was. Ze kreeg het gevoel dat de verloskundige haar bepaalde dingen oplegde en dat de verloskundige meningen had die zij niet deelde. Wegwezen dan! 🙂

8 maanden zwanger

Zijn er bepaalde controles die je niet wil? Wil je over sommige onderwerpen niet praten? Geef het aan! Het draait om jou. En er is weinig wat deze dames nog niet hebben meegemaakt. Dus kies wat voor jou fijn voelt.

Naar een dietist

Omdat ik nog wel worstelde met het hele voeding-verhaal, ben ik 2x langs geweest bij een dietist. Ik wilde niet op een dieet, absoluut niet, maar ik wilde houvast. Tips, tricks, bevestiging dat ik niks fout deed. Ik was vrij onzeker in het begin. Zij stelde me gerust, bracht me in het reine met wat ik heb geleerd over ‘goed en fout eten’ en gaf mij daardoor zelfvertrouwen. Dus ik ging normaal eten.

En dat is eigenlijk wat ik heel de zwangerschap heb gedaan. Normaal eten, normale hoeveelheden, zonder twijfel. In mijn eerste trimester kon ik geen groente of vlees zien. Het idee alleen al maakte me onpasselijk. Laat staan boodschappen doen, of koken… brrrr. Maar dit zorgde ook weer voor onzekerheden: was dit wel ok voor m’n baby? Maar ook dit is geen punt: je hebt zoveel voorraden in je lijf, en je baby pakt wat hij/zij pakken kan. En ik bleef herhalen in m’n hoofd: this too shall pass. And it did! Hoewel ik veel op tosti’s en stokbrood heb geleefd het eerste trimester, is geen van ons er ongezonder door geworden 😉

Maar ongezond eten dan?

Ja, ik heb zeker gesnoept. Tuurlijk is het het verstandigst om gezond te eten, dit geldt ook als je geen baby in je buik draagt. Maar dat betekent niet dat je niet mag genieten van een stukje chocola of een bakje chips. Ik vond het heerlijk om alle restricties los te laten en te eten wat ik wilde, wanneer ik het wilde. Geen schuldgevoel, geen compensatiedrang. Echt een enorme bevrijding. 

Het belangrijkste is de balans

Ik wil graag een realistisch beeld scheppen. We zijn allemaal maar mensen en tijdens een zwangerschap heb je vooral cravings naar gekke ongezonde dingen. Maakt dit jou een slechte moeder? Absoluut niet. Verwaarloos je jezelf als je hieraan toegeeft? Absoluut niet! Geniet vooral, maar doe je lichaam niks tekort. Dat slimme lichaam geeft namelijk vanzelf aan wanneer het iets mist. Dit kan zijn in de trant van puistjes (naast de hormonale puistjes natuurlijk, haha), of juist extreme vermoeidheid, of obstipatie. Eet dan even wat minder chocola, juist meer bladgroenten of drink meer water. 

Ik merkte het bijvoorbeeld in de dagen na kerst en oud en nieuw. Zo’n 1,5 week troep gegeten, tel daar de standaard kwalen van het derde trimester bij op en ik was een wrak. Ik nam onder dwang van m’n vriend een groene smoothie, brouwde een enorme pan met soep vol verse groenten en negeerde de voorraadkast vol koekjes en toastjes. En zowaar, ik knapte op. 

Eigenlijk is het het motto van de hele zwangerschap: luister naar je lichaam. Rust, voeding, pijn: je lichaam geeft zelf aan wat het wil. Luister, en geef haar wat het nodig heeft.

Meer kwaaltjes door overgewicht?

Hier kan ik, in mijn situatie, met een gerust hart nee op antwoorden. Er zijn er een hoop de revue gepasseerd: van maagzuur tot kuitkramp en van vocht vasthouden tot bekkenpijn, maar dit is allemaal niet gerelateerd aan m’n gewicht. 

Je hebt met overgewicht meer kans op zwangerschapsdiabetes. Hier ga je rond je 27ste week ook op getest worden, mocht je overgewicht hebben. Maar het is zeker geen gegeven dat je dit krijgt. Het is goed dat ze het checken, want alles voor de gezondheid, maar een vrouw met een gezond gewicht kan dit ook gewoon krijgen. Je hebt dus een vergrote kans, maar het hoeft niet.

EEN GROTERE BABY DOOR OVERGEWICHT?

Ook dat is zeker geen gegeven. Tot op heden (37 weken) groeit onze baby zeer gemiddeld. Ik heb een extra groei-echo gekregen bij 34 weken omdat ze dit bij vrouwen met een hoger gewicht beter in de smiezen willen houden: prima. De kleine meid bleek hartstikke gemiddeld en er is geen sprake van een enorme baby.

En ben je dan aangekomen?

Tuurlijk ben ik aangekomen. Dat moet ook wel! Maar zo extreem als waar ik bang voor was? Ik geloof het niet. Het is allemaal heel geleidelijk gegaan. Ik voel me af en toe wel een walvis, maar wel een hele mooie walvis 🙂 Maar getallen ga je van mij niet krijgen: de weegschaal is nog altijd een no-go area. 

Omdat onze baby een onregelmatig hartslagje had, moet ik wekelijks op controle in het ziekenhuis. Dit is niks ernstig en komt heel vaak voor, en vind het alleen maar fijn om zo goed in de gaten te houden geworden. Onlangs moest ik dus wel bij de gynaecoloog op de weegschaal staan (voor het eerst, met 35 weken). En met 36 weken had ik de controle bij een andere gyn, en toen hoefde het weer niet. Ik vond het een tikkie onzinnig, maar heb er niks van gezegd. Als zij er gelukkig van wordt, prima 😉

 

Het kan altijd gekker

Dit zinnetje heeft mij enorm veel rust gebracht tijdens de zwangerschap, diverse controles zowel in het ziekenhuis als bij de verloskundige: denk ik dat ik zo’n extreem geval ben? Het kan altijd gekker! Zoveel vrouwen worden zwanger, zoveel verschillende situaties doen zich voor: jouw zorgverlener heeft alles al gezien. Je voelt je heel bijzonder tijdens de zwangerschap, maar voor hen is het allemaal niet zo gek. Dus maak jezelf ook niet hoorndol en geniet van wat je lichaam aan het doen is: een kindje fabriceren! 

Wil je afvallen voordat je zwanger wordt omdat je je baby een gezonder lichaam wel geven om in te groeien? Dat is altijd een goed idee. En bij twijfel kan je altijd je zorgverlener raadplegen. 

Maar laat je vooral niet tegenhouden door de hersenspinsels in je hoofd: vul niet voor anderen in wat ze zeggen of denken, hier word je alleen maar onzeker en verdrietig van. En misschien heb je het wel mis!

Ben je bang voor meningen in je omgeving, voor vervelende opmerkingen of vooroordelen? Misschien zijn deze mensen dan niet de juiste mensen om in je omgeving te hebben. Maar dat is voer voor een ander blog 😉

Hoi, ik ben Margo!

Hoi, ik ben Margo!

32 jaar, moeder van ons eerste kindje en woonachtig in een dorp onder de rook van Rotterdam. Ik blog met enige regelmaat over beauty, fashion voor curvy dames en nu ook over moederschap!

NIEUWSTE BLOGS

Roomtour babykamer

Roomtour babykamer

Nu pas?! Ja nu pas! Omdat Norah 3 weken te vroeg kwam, was ik nog niet helemaal toegekomen aan de puntjes op de i. Haar kamertje was klaar, het wiegje was bekleed en de commode ingericht, maar het mocht nog wel net een tikkie leuker. De inspiratie kwam me niet direct...

Zwanger in corona-tijd: hoe is dat voor mij?

Zwanger in corona-tijd: hoe is dat voor mij?

Wanneer deze blog online komt, ben ik alweer aan het eind van m'n 28 weken zwangerschap. Waar ik het in het begin zooooo traag vond gaan, vliegt de tijd nu voorbij. Ik weet wel waarom ik het langzaam vond  gaan in het begin: ik mocht het aan niemand vertellen! En toen...