Photo byΒ Adrien OlichonΒ onΒ Unsplash

Als je me een tijdje volgt, weet je dat ik altijd een haat-liefde relatie met m’n wenkbrauwen heb gehad. En ja, dat is allemaal versterkt door social media. Regelmatig kreeg ik commentaren, of het nou in een samenwerking was of onder Instagram berichten, of nog sneakier in DM’s: mensen voelden altijd de behoefte om mij te vertellen wat er mis was met de wenkies. Hoewel ik tegenwoordig er een stuk nuchterder in sta dan vroeger, blijft het toch altijd wel een beetje hangen in je achterhoofd.

En ik was al zo lang ana het twijfelen over permanente wenkbrauwen, dat toen we ons huis verkocht hadden m’n vriend zei: doe het nou gewoon! Gun jezelf dat extraatje. Dus ik ging! Ik maakte een afspraak in december voor een intake bij Natural Skin & PMU in Rotterdam Delfshaven, vlakbij m’n werk. We bespraken bij de intake mijn moeilijke huid en de medicatie die ik gebruikte voor psoriasis, maar dit hoefde geen probleem te zijn. Dus in januari mocht ik eindelijk!

De eerste behandeling

In de loop van de week naar de behandeling toe, was ik wel een beetje zenuwachtig geworden. Toevallig zag ik bij wat mensen op Instagram die ook powder brows hadden laten zetten, dat het best pijnlijk was. Huh? Ik dacht dat het geen pijn zou doen! Dus ik zat daar op zaterdagochtend wel met een beetje buikpijn. Ilse & ik kletsten gezellig en ze stelde me fijn op m’n gemak. Maar met die huid van mij verwachtte ik inmiddels wel het ergste. Hoe je hoofd jezelf lekker gek kan maken he πŸ˜‰

Maar helaas bleek het voor mij ook wel echt een hele onprettige behandeling te zijn. Het deed echt heel erg zeer. Ilse probeerde me af te leiden door leuke koetjes&kalfjes gesprekken, maar halverwege m’n eerste wenkbrauw moest ik echt even pauzeren. De tranen liepen ongemerkt uit m’n ogen. Deze ervaring had Ilse nog nooit meegemaakt, zei ze. En ik moet eerlijk zeggen dat ik dat ook nergens had gelezen. Dus toch mijn lastige huid? De uitzondering op de regel?

Ze wisselde van naald, waarna het wel beter ging, maar alsnog doorbijten. De verdovende creme werkte uiteindelijk ook wel, maar eerst moest het zonder. Aiaiai. Geen goede herinneringen πŸ˜‰ Ik was zielsgelukkig toen het eindelijk voorbij was. Man, wat een opluchting. En een vervelend vooruitzicht erbij: over 6 weken moest ik voor behandeling 2.

Maar een positieve noot: het was wel echt heel mooi! Zie hieronder de before & afters die Ilse van Natural Skin & PMU heeft gemaakt voor haar social media:

Ik dacht jaren dat m’n wenkbrauwen ongelijk waren, maar blijkbaar trek ik m’n linkerwenkbrauw standaard omhoog waardoor dit zo lijkt. En ja, het bewijs daarvan is een rimpel boven die wenkbrauw haha! Ik zou dat eigenlijk ook bij m’n rechter wenk moeten aanleren πŸ˜‰ Als ik m’n gezicht ontspan en naar mijn idee boos kijk, dan zijn ze gewoon recht. Een heel normaal gezicht dus haha!

De intensiteit en warmte van de kleur zou de komende week met 50% afnemen. Het herstel verliep voorspoedig: de eerste 2 dagen was het prikkend en was babyzalf mijn beste vriend, en in de loop van de week lieten de korstjes los. Maar ik heb nog wel veel langer last gehad van prikkende wenkbrauwen: als ik fietste door de kou, als ik het juist warm kreeg bijv. in bad… dit duurde nog wel een week of 4.

Was ik blij en vond ik het mooi? Absoluut!

Maar ik heb blonde haartjes, waardoor ik nog wel m’n wenkbrauwen moest blijven verven, wilde ik dat het het er normaal uit bleef zien. Geen punt bij Margie!

De tweede afspraak

Na 6 weken had ik mijn vervolgafspraak. De kleur was inmiddels flink vervaagd, eigenlijk wel meer dan 50%. Ik tekende elke dag bij (let op: het is ook geen gegeven dat je dit niet hoeft te doen!) maar ik was al heel blij dat ik een strakke, symmetrische lijn had die ik elke ochtend kon overtrekken.Β 

3 weken na de behandeling, wat een heerlijke symmetrie!

4 maanden na de behandeling, met geverfde wenkbrauwen en zonder make-up

Ilse bekeek heel kritisch m’n wenkbrauwen en het viel haar op dat m’n huid hard was, het leek wel verhoornd. De kleur was ook veel harder teruggelopen dan normaal het geval hoort te zijn. Dit risico was er met mijn huid, dat wist ik van te voren. Ik wist ook dat als ik nu nog een keer een behandeling zou ondergaan, dat het weer heel pijnlijk zou worden (had ik geeeeeen zin in) en waarschijnlijk zou het weer zo snel vervagen. Samen besloten we dat het beter was om deze behandeling te laten zitten. Ik had het er niet voor over, vanwege de pijn en omdat de resultaten niet gegarandeerd konden worden.Β 

Op slag was ik opgelucht. Shit happens, ik wist van te voren dat dit kon gebeuren en ik heb alleen maar bewondering voor Ilse haar professionele houding en beoordelingsvermogen.

Inmiddels vervaagt het pigment in m’n huid steeds meer, maar alsnog heb ik een goede lijn om te volgen wanneer ik verf of teken. Of ik het volgend jaar opnieuw doe, kan ik niet garanderen πŸ˜‰ misschien eens naar andere opties kijken! Of ik leer gewoon symmetrisch tekenen haha!