Een huisvrouw van likmevessie

Dat ben ik. Een ga het maar eens hardop zeggen. Tering, wat ben ik een slechte huisvrouw. Het is niet dat ik het niet wil hoor, maar ik kan het gewoon niet. Zo moeilijk is het toch allemaal niet, denk jij dan. Pak een stofzuiger, pak een dweil. Haal een doekie over de tafel. Jezus mens, wat is het probleem. De puber in mij wil roepen: “Pak lekker zelf een stofzuiger en een dweil!” maar diep vanbinnen weet ik dat ze gelijk hebben. Het is geen quantum mechanica. Maar heel eerlijk: ik bak er niks van.

De vuilniszak

Beyoncé is jarenlang trots op mij geweest. All the women, independent! Woehoe, handjes in de lucht. Ik woonde met een vriendin samen en wij knapten alle klusjes zelf op. Soms stond de vuilniszak dagen te lekken in de gang omdat we geen van beiden zin hadden om hem weg te gooien, maar uiteindelijk deden we het wel zelf. En we dweilden ook (omstebeurt) die vlek weer eens weg. Zodra ik samen met de man van m’n leven ging leven, werd ik een slappe jandoedel die vindt dat het de taak van de man is om het vuilnis weg te gooien. Ik doe de was, hij het vuilnis. Fijne taakverdeling, amigo.

Maar zal ik echt eerlijk zijn? Als ik de vuilniszak uit de bak haal, gaat alles mis. Hij blijft ten eerste hangen aan die ellende schroefjes die de handgreepjes op z’n plek houden. Die graftakkezak scheurt vervolgens aan de bovenkant altijd open. Dan zitten er van die gele touwtjes aan waarmee je hem dicht moet binden: good luck with that, want die breken 9 van de 10 keer ook altijd af. En als je dus wel geluk hebt, en ze breken niet af, is het alsnog onmogelijk om de zak dicht te binden en een prachtige strik te maken – nee, ik hou altijd een gat. Een gat zo ellendig, dat wanneer de zak omvalt (dat gebeurt ook altijd namelijk) de halve bak kattengrit eruit dondert. Als je geluk hebt, ook met een drolletje erbij. Want ongeluk komt altijd in 2en. Of 3en. Of 6en, als je Margo heet.

De was

Ik noemde net als een schijnheil de was. Ik de was, hij het vuilnis. Nou, hij heeft helemaal niks aan mij want ik ben de slechtste wasvrouw die er is. O ja, ik kan wel een wasmachine volladen, allerhande middelen in een bakje gooien en de machine aanzetten. Dit doe ik lachend, graag zelfs, ruimt zo lekker op. Maar wat erna allemaal komt sla ik liever over.

De helft moet in de droger. Nou ja, moet niet, maar is wel zo makkelijk. Ik houd van zachte handdoeken en ik hou ook van strakke jeans. Zodra ik strings op het wasrek hang – die boven de trap hangt – vallen ze steevast allemaal naar beneden (gelijk, of willekeurig binnen 24 uur) en ligt de woonkamer bezaaid met minuscule slipjes. Dat is a) niet hygiënisch en b) best vreemd als de AH bezorger grommend 3 trappen omhoog aan het zwoegen is. Alsof ik me nog niet ongemakkelijk genoeg voelde zonder die strings voor z’n voeten. (Voor als je het nog niet wist: onze keuken/washok) is op de 3de, de woonkamer op de 2de en de slaapkamer op de 1ste verdieping. Vandaar mijn schuldgevoel naar de bezorgers toe. Ik hoop dat ze die € 8,95 bezorgkosten in hun eigen zak mogen steken.)

De andere helft moet dus op het wasrek. Nu hadden we ook een staand wasrek, maar nadat die – Ja hoor, score! Terwijl ik dit typ dondert de vuilniszak waardoor ik net geïnspireerd raakte, keihard om. #lovemylife

Oja, het wasrek. Dat kloteding viel altijd om. Zwaartekracht is een bitch en dit heeft niks te maken met de manier waarop ik was uit de droger altijd op het wasrek plempte zodat hij topzwaar werd en omkieperde. Het is gewoon een kloteding. Die staat nu opgevouwen in de berging. Dus het kleine wasrekje wat over de trapleuning hangt is nu de sjaak. Ik hang de was nog wel op hoor, maar het er ooit afhalen en opvouwen en in de kast leggen is aan mij niet besteed. Meestal doe ik dit 1 dag voordat de schoonmaakster komt (oh yes we hebben een schoonmaakster!) omdat zij anders te lief is en de was gaat vouwen, en dat hoeft nou ook weer niet. Ik heb geen gips. Het lijkt alleen maar zo.

Ik weet niet wat het is. Ik kan niet normaal vouwen. Alles lijkt mij bij een propje te worden en mijn kledingkast ziet er ook uit alsof 3 zwijnen naar truffels hebben lopen zoeken. Ik heb de hoop dat dit ooit nog een succes wordt ondertussen wel opgegeven.

Stofzuigen

Ja natuurlijk, elke idioot kan stofzuigen. Dit is geen kwestie van niet-kunnen. Dit is een kwestie van niet-willen. Een huis met 4 verdiepingen (dus 4 trappen) en een kat… meer excuses hoef ik niet te hebben. Ik was al na een paar maanden helemaal klaar met het slepen met die stofzuiger dus we gunden onszelf de luxe om 4 uur per 2 weken een lieve vrouw in dienst te nemen. Ze komt samen met haar man en ze maken het huis weer spik en span. Stofzuigen, dweilen, de badkamer, het toilet, de keken: ik vind het ideaal.

Vaak voel ik me nog bezwaard en wil ik mezelf verontschuldigen dat ik een schoonmaakster heb. Maar steeds meer van m’n vriendinnen hebben een schoonmaakster. Een millenial-dingetje misschien? Hard werken, druk sociaal leven, niet willen huishouden. Maar het is in alle opzichten beter. Vooral in dat van mij, natuurlijk. Maar ook m’n relatie is ermee gered. Want onze ergste ruzies gingen over het huishouden. Soms jammer, want dan kan ik niet meer roepen ‘je doet niks in huis!’ want ik doe zelf ook niks meer.

Ja, de was. En hij het vuilnis. 

8 comments

  1. Eke schreef:

    Yay! Ze bestaan! Vrouwen die net als ik elke huishoudelijke klus haten. Ik kijk altijd met veel ontzag (oké, en lichtelijke walging) naar mijn vlijtige vriendinnen. Ik snap gewoon echt niet dat je het huishouden verkiest boven Netflix/shopsessies/terrasjes/bloggen. Die schoonmaakster moet er gewoon komen. Ga ik meteen regelen.

  2. Was ophangen vind ik – als enige huishoudelijke klus – dan juist weer ont-zet-tend zen. Komt misschien omdat ik jaren geen wasmachine had dus altijd de hort op moest, om vervolgens mijn was over elk meubelstuk uit te moeten spreiden. Dan is dit best wel een verbetering. Stofzuigen is mijn grootste vijand. Ga je net semi-lekker, trek je de stekker weer uit het stopcontact. En dan wonen wij nog gelijkvloers. Goede keus hoor om een hulp te nemen! Als je het geld kunt missen is het toch heerlijk om zoiets uit te besteden?

  3. Shirley schreef:

    Zo herkenbaar. Ik haal mijn wasrek nooit leeg. Ik begin gewoon de schone was van het wasrek te halen en dat te dragen. En dat terwijl mijn wasrek de deur naar mijn slaapkamer én badkamer blokkeert. Hij is dus prominent aanwezig en staat in de weg, met was eraan die al twee weken droog is, haha!

  4. margriet kuper schreef:

    haha, ooh zo leuk geschreven en herkenbaar. Ik ben gezegend met een vriend die best een hoop doet, maar zelf vind ik het vreselijk. Stofzuigen dan nog het minst erg (wij wonen dan ook niet op 4 verdiepingen maar maar 2 en heb best een draagbare stofzuiger zonder snoer) maar verder…. pfff tijdverspilling… Oh ja, en ik haal ook het liefst de was van het wasrek zodra het droog is…scheelt een hoop opvouwen.

  5. Sammie schreef:

    Lol, ik ga dit aan Tommy laten lezen kan die zien dat hij het met mij nog getroffen heeft 😉 lol
    Stofzuigen, dweilen, het bed verschonen, koken en de badkamer soppen. Allemaal klusjes die ik vreselijk vind en Tommy doet ze meestal 😀 de was vind ik daarintegen wel leuk om te doen en is dus ook helemaal mijn taak. De vaatwasser doe ik ook altijd.
    Af en toe pak ik ook wel eens de draadloze stofzuiger, gewoon ff snel met de Franse slag door de woonkamer en keuken heen 🙂

  6. Romy schreef:

    Haha, wat een geweldig leuk geschreven artikel! Ik heb het met een glimlach gelezen. Ik zie vooral het tafereel met de strings al helemaal voor me. Zelf ben ik ook echt een kluns in het huishouden, maar ik heb de mazzel dat ik nu nog bij mijn ouders woon. Ik ben gewoon niet zo iemand met een voorliefde voor schoonmaken en vind het al heel wat dat ik mijn kamer tegenwoordig regelmatig opruim. Dat wordt nog wat straks als ik meerdere kamers moet bijhouden 😉

  7. GEWOON SHER schreef:

    Oh Marg, thank god. Ik herken mezelf zo erg hierin hahahahaha

  8. Nathalie schreef:

    Heeeel herkenbaar 😂. Soms ontwaakt er ineens even een poetskoningin in mij en moet ineens alles schoon, gelukkig gebeurt dit niet heel vaak. Meestal zijn dat ook maar lentekriebels 😜.

    Gewoonlijk kom ik niet veel verder dan even stofzuigen, dweilen, bed verschonen, de wc boenen, wasje doen & ophangen en wat rommel opruimen. M’n moeder snapt er maar niks van dat haar kinderen het poetsgen niet hebben meegekregen 😂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WIE IS MARG?


Hoi! Ik ben Margo, ik design websites en blog over mijn leven als curvy girl. Plussize fashion, gezonde recepten en allerlei persoonlijke verhalen passeren de revue. Is deze samenvatting niet genoeg? Klik dan hier!
ZOEKEN
@CODECURVY ON INSTA
Ad
Tuin algemeen
Copyrights © 2017 hetismarg.nl