“Hoe hou je het vol?”

Is een vraag die ik de afgelopen week 2 keer heb gekregen. En yes, dit had betrekking op m’n Weight Watchers avontuur. Hoewel het meer is dan een avontuur, zou ik niet weten hoe ik het anders moet benoemen zodat het lekker bekt. Eigenlijk wilde ik een andere blog gaan typen vanavond, maar deze vraag houdt me zo bezig dat ik er maar even via een blog antwoord op ga geven. Ik kan meerdere antwoorden geven op deze vraag, dus let’s go.

Hoe hou je het vol?

Vroeg mijn vriend vorige week. Ik snap waar die vraag vandaan komt. Ik ben al best een tijdje bezig, en het gaat niet vlot. 12 kilo ben ik nu kwijt. 12 kilo! Roep jij dan. Dat is al hartstikke veel! En ja, das zeker waar. En 99% van de tijd kan ik het ook heel positief inzien. Ik ben al over de helft van m’n eerste doel (dat is 20 voor 22 september, de dag dat we naar Amerika vliegen, maar het liefst wil ik ietsje meer). Nog maar 8 kilo, dat moet lukken, zou je denken. Maar over deze 12 kilo heb ik ook al bijna een jaar gedaan. Maar langzaam is goed, zeg jij dan. Tuurlijk, dat is ook zo. Als de kilo’s langzaam eraf gaan, dan blijven ze er ook af, is een algemeen bekend gezegde. Ik geloof hier ook wel in. Ik heb zelf vaak zat gecrasht en die kilo’s zaten er binnen een jaar alweer aan. Oke, langzaam is goed.

Maar langzaam is soms knettergekmakend. Langzaam betekent ups en downs. Hoewel ik alles in eigen hand heb, en dus weet dat de downs voortkomen doordat ik het niet goed doe,  is het niet altijd even makkelijk. Voorheen kon ik een hele avond depri zijn als de weegschaal niet in mijn voordeel werkte. Nu kan ik prima relativeren en weet ik precies wat ik anders moet doen. Want als Weight Watchers niet werkt, doe je zelf iets niet goed. Ik weet hoe het gaat als ik het wel goed doe, zie die 12 kilo.

Alleen… het gaat niet altijd even makkelijk. Het is heel simpel: soms wil je gewoon meer eten. Gimme food! Ik zou wel 6 boterhammen willen eten met de lunch. Soms geef ik er nog aan toe ook. Soms kan het me niet verrotten, soms wil ik gewoon niet. En dan ga ik weer op de weegschaal staan en denk ik: o ja. Ik weet precies waar het mis ging deze week. Weer niet afgevallen. Maar beter stilstaan dan aankomen, roepen jullie dan. Ook dat is zeker waar. Maar ik heb een doel. En dat is de 85 kilo bereiken voor Amerika. En dat doel wil ik halen, ik heb hem niet voor niks. Dus stilstaan is ruk en zit niet in de planning.

Ga ik lekker mezelf tegenspreken: afvallen kan je niet plannen. Je weet niet wat je lichaam doet. Je kan je een week lang strak aan je WW schema houden, en geen kut afvallen. Je kan een avond wijn drinken en friet eten, en de volgende dag een kilo kwijt zijn (TRUE STORY! 2 KEER GEBEURD! Zou het bijna weer doen komend weekend.). Je lichaam doet lekker wat ie zelf wil. Vocht vasthouden, obstiperen (yes all the dirty details op tafel), dan heb je nog hormonen, en die klote dingen van een spieren die ook zo nodig zwaar moeten zijn. Afvallen is meer dan alleen de kilo’s, wijsneust er altijd wel iemand. Ja hoor, helemaal waar. Maar ik ben ondertussen 2 maten kleiner, maar die centimeter zegt nog steeds hetzelfde als een jaar geleden. En dat ligt niet aan dat ding, dat ligt aan mij. Ik kan niet met dat rare oprolding omgaan. My bad.

Hoe hou je het vol?

Vroeg een collega vandaag. Dit wordt een wat positiever stukje. Want om eerlijk te zijn, is Weight Watchers zo geïntegreerd in m’n dagelijkse patroon, dat het niet voelt als ‘iets wat ik aan het doen ben’. Het is mijn houvast, mijn leidraad, omdat ik zelf nogal gauw teveel eet. Dit merk ik in de weekenden, dit merk ik aan weken waarin ik niet netjes m’n punten tel. Ik eet teveel, daarom val ik niet af. Weight Watchers zorgt ervoor dat ik precies genoeg eet om af te vallen. Niet teveel, niet te weinig. Ik omarm het programma volledig, want ik voel me er goed bij en het biedt me goede resultaten. Ik kan het niet zonder WW. Vind je dit slap? Look at me: ik had niet voor niets 30 kilo overgewicht. Dan maar slap, maar zo is het nou eenmaal. Ik hou van eten, en ik kan met moeite stoppen. Ik ben hier in het verleden zelfs voor in therapie geweest, want de eetbuien die een voortvloeisel waren uit m’n crashdieet zorgden ervoor dat ik geen rem meer had. Ik at zonder controle, zonder te proeven. Dat is nu gelukkig weg, ik heb de controle weer terug. Maar ik eet nog steeds snel teveel, en mijn lichaam reageert daarop. Maar ik dwaal af.

Ik ben eraan gewend om elke maaltijd m’n app erbij te pakken. Ik vind het ook nog steeds leuk, om te puzzelen met de punten en creatief om te gaan met maaltijden. Het voelt geen seconde als een belasting. De enige keren dat ik baal, zijn de momenten dat ik geen zin heb om te koken (meestal vrijdagavond) en ik een pizza wil bellen. Of friet. Ah joh, die ene keer, dat kan toch wel, zegt er altijd wel iemand. Ik zeg het zelf ook vaak genoeg. Tuurlijk kan dat. Maar als ik op vrijdagavond al m’n punten verspeel.. nou ja, reken maar uit. Ik kies liever m’n momenten bewust uit, in plaats van dat ik het laat voortkomen uit een lui ‘ik wil niet koken’ moment. En het balen verdwijnt achteraf wel, wanneer ik me goed voel dat ik gewoon gezond heb gegeten.

Het is een mindset. Ja, dat walgelijke woord ja. Je wil iets, dus je gaat er voor. Ik ga niet altijd voor de volle 100%, ik zal de eerste zijn die dat toegeeft. Het leven bestaat ook uit genieten en ik wil mezelf niet altijd alles ontzeggen. Wijntje drinken, kaasje eten, stokbroodje met kruidenboter en toastjes brie met vriendinnen. Een biertje op een festival en natuurlijk hoort daar friet bij. Dat soort dingen zorgen ervoor dat ik het nog steeds prima kan volhouden.

Dus hoe hou ik het vol? Door mijn doel voor ogen te houden en door WW te zien als een positief iets. 2 broekmaten kleiner, een smal gezichie, tal van complimenten en steeds dichter bij dat gezonde gewicht. Afvallen is een proces, een lang en langzaam proces, maar ik ben er een miljoen procent zeker van dat ik mijn doel ga behalen. One way or the other, ik heb toch allang gewonnen.

Dit is mijn verhaal, mijn ervaring, mijn eerlijkheid. Ik hoop dat je mijn mening en visie respecteert.

11 comments

  1. Hennie schreef:

    Ik kan werkelijk elke letter van je onderschrijven. Het is een mindset. Krek. En het lukt alleen als je het zelf wilt. Het is een vloek en een zegen, maar alles komt op jezelf neer. Eigen verantwoording. Eigen keuze(s). En die 85 kilo ga jij redden. Dat geef ik je op een briefje!

  2. Darina schreef:

    Je bent echt goed bezig en je gaat zeker je doel bereiken! Uit eigen ervaring weet ik hoe zwaar dit proces kan zijn maar des te trotser ben je straks!

    1. Margo schreef:

      Thanks voor je lieve woorden Darina!

  3. marleen schreef:

    Het is natuurlijk altijd makkelijk praten voor iemand die vanaf de zijlijn toekijkt maar ik denk wel dat ze het goed bedoelen 😉 Ik vind je sowieso prachtig hoor! 🙂

    1. Margo schreef:

      Oh ja, absoluut! Het was ook zeker niet als een negatief iets bedoeld. Maar de vraag hield me de laatste dagen zo bezig, omdat het een beetje moeizaam gaat nu.. het helpt mij ook om het voor me uit te schrijven op deze manier, even alles weer helder krijgen.

  4. yvonne schreef:

    Wat heb je dit goed onder woorden gebracht.

  5. Josine schreef:

    Die 8 eraf, PIECE OF FUCKING CAKE! Gaat je zeker lukken (haha te leuke woordspeling, moest ‘m gewoon maken). Maar ook al is het maar 4, of 3 of 0.. je lichaam waarderen en gezond voeden is het belangrijkste. Het is ook niet iets wat je doet, of lijnt, het is je levenswijze veranderen. Bewust omgaan met wat je in je mond propt, dat heeft de een nodig en de ander niet. Succes lieverd, xx

  6. Saskia schreef:

    Ik vind het altijd makkelijk praten voor mensen die er niet mee bezig zijn, net als ik eigenlijk maar ik maak ‘dat soort’ opmerkingen naar andere mensen niet. Wel ben ik bewust bezig met voeding en wil ik weer wat strenger op mijn snoepmomentjes gaan letten. Maar je bent goed bezig zo te lezen, you go girl!

  7. Mariska schreef:

    Je bent zeker goed op weg en op die 12 kilo die eraf is mag je zeker trots zijn!

    1. Margo schreef:

      Dank je lieve Mariska!

  8. ELLEN schreef:

    Ook ik crashte menigmaal. En ook ik doe nu een jaar over 17kg. Maar ik ben niet errder zo aan het volhouden geweest.
    En ja balen, gelijk gebleven, 2 rottige onsjes eraf of erbij en dat maanden lang.
    Maar. Ik houd het vol omdat het echt werkt.
    Dus wij zijn stugge volgouders met een kange termijndoel! En het gaat lukken.
    Heel veel succes en het komt er aan ge einddoel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *