Ik ben chagrijnig. De meest stomme dingen irriteren me het laatste deel van de dag. Zelfs het invalide stel in hun elektrische rolstoelen. Rijd wat harder, ga me voorbij. Onredelijk, ja.

Of dat middelbare vriendinnenstel wat midden op de Erasmusbrug foto’s maakt. Nee joh, iedereen loopt wel om jullie heen. Alleen Op De Wereld is voor jullie geschreven.

Die volwassen toerist op een elektrische step. Jezus.

Ik heb het hartstikke warm van het lopen maar m’n neus is koud. M’n neus is trouwens chronisch koud. Soms trek ik het dekbed of kleedje waar il onder lig over me heen om hem op te warmen. Weet je wat je dan krijgt? Fucking condens onder je dekbed. Een natte koude neus. Gatverdamme.

Sowieso, het is april en het vriest. Loopneus, droge handen, schenen als schuurpapier. Oprecht klaar mee.

Van die ironische hipsters met hoogwaterbroeken en witte sportsokken eronder. Normaal ben ik all about “draag wat je leuk vindt” maar m’n chagrijnige ik denkt “aanstellers”.

Ik heb maandag een camera lens besteld. Die is vertraagd en Foka communiceert als een natte krant. Kan ik me ook zo aan storen. Maar m’n vriend belde net en heb al een beetje stoom af kunnen blazen. Tuurlijk kan ik relativeren. Maar heb daar niet altijd zin in. Soms is het lekker om boos te zijn.