Lief blog,

Vorige week moesten mijn broer en zijn vrouw hun 12 jaar oude hond laten inslapen. Hij was op, oud, leed aan allerlei dingen. Het was een enorm moeilijke beslissing want ze hielden natuurlijk zielsveel van hem, en hij was vooral nog zo vrolijk. Ondanks zijn lichamelijke gebreken, wilde hij mentaal nog steeds. Altijd kwispelen, altijd even uit z’n mand komen als je daar kwam. Wilde graag kroelen, vroeg altijd je aandacht en er zat echt geen greintje kwaad in. Echt een schat.

Maar het was echt klaar. Zo’n afscheid gaat natuurlijk gepaard met enorm verdriet. Verdriet voor beide families, hoe stom het ook klinkt. Maar iedereen kent dat beest al 12 jaar. Iedereen zorgde ook eigenlijk op zijn/haar manier voor hem. Ik vond het vooral heel moeilijk om het verdriet van m’n broer te zien. Regelmatig was ik ook in tranen als ik hem sprak. Niet omdat ik nu enorm gehecht was aan de hond, hoe lief hij ook was, maar puur verdriet breekt me. Iedereen herkent dat wel. En iedereen begrijpt ook de liefde die je kan hebben voor een huisdier.

Een blogger uit Engeland nam afgelopen weekend in tranen afscheid van haar rat (op Instagram o.a.). Hoe kan je nou van een rat houden, denken veel mensen dan. Maar voor haar is het niet ‘een rat’. Het is haar rat. Waar ze jaren mee heeft gedeeld, herinneringen aan heeft, die ze lief heeft en die rat geeft ook vast op een bepaalde rattenmanier om haar.

Diezelfde week kwam Poes ‘s avonds niet thuis. Nog vol in de emotie van wat er in m’n familie zich afspeelde met afscheid van een dier, was ik al vrij snel in paniek. Om half 12 liep ik nog rondjes door de wijk en liep ik als een idioot te fluiten en met een bakje snoepjes te rammelen. Je denkt gelijk het ergste. Er is iets gebeurd, onder de bus, m’n grootste angst. Huilend zat ik in de kou op de brandtrap buiten. Ik wilde niet dat Poes er niet meer zou zijn. Dan zit ze nooit meer naast me als ik zit te plassen! Of in de hoek van de badkamer als ik de douche uitkom.

Achteraf gezien natuurlijk lichtelijk overdreven. Maar het was koud, en ik wilde niet dat ze ergens buiten sliep. Mijn kleine baby moet bij mij liggen ‘s nachts. Hoe vaak ik d’r aanhankelijkheid ook vervloek, nu telde dat even niet mee. Om 12 uur deed m’n vriend nog eens de deur open en voila, daar stond ze. Zich van geen kwaad bewust natuurlijk, trut. En gelukkig vervolgde ze gelijk haar ritueeltje. In bad zitten terwijl ik m’n tanden poetste, keihard spinnend.

Er is geen verschil tussen Poes, hond of rat. Als je van zo’n dier houdt, heb je verdriet wanneer hij of zij wegvalt. Hoe trouw, hoe klein, hoe stinkend dan ook.

Denk jij nu: dafuq did I just read? Vrijdag ben ik 29 jaar geworden. Ik besloot een tijdje geleden al om anders te gaan bloggen. Meer over dingen die uit het leven gegrepen zijn. Vloggers doen niks anders, maar ik ben geen filmpjesmaker. Ik vind het leuk om te doen, maar ik schrijf liever. Ik heb het hier er vaker over gehad, maar mijn laatste jaar als twintiger vind ik een mooi startpunt. Ik ga je meer meenemen in mijn dagelijkse gedachten. In dagboekvorm, waarin ik je vertel over m’n dag. Of over heel wat anders. Niet bloggen om het scoren, maar omdat ik het wil delen. De reden waarom ik ooit begon, dus. Ik blijf ook m’n outfits posten, want dat vind ik nog steeds te leuk om te doen. Ook komen er gewoon nog reviews online, omdat ik graag mijn favorieten deel zodat jij er ook iets aan hebt. Effe lekker een nieuwe weg in slaan, heerlijk.