Met Poes naar de dierenarts

Ik heb een kerngezonde en ijzersterke haarbal rondlopen thuis. Na d’r sterilisatie 1,5 jaar geleden heeft ze de dierenartsenpraktijk niet meer gezien. En dat had wel gemoeten, want de slechte poezenmama in mij was de intentingen vergeten. Oeps. Hoewel Poessie niet buitenkomt, moet ze wel inge├źnt worden omdat wij ook schijnbaar allerlei dingetjes bij ons kunnen dragen waar ze ziek van kan worden. Dus tijd voor een ritje dierenarts. En dat is de hel. Voor haar dan.

Tactisch als dat ik ben, had ik woensdag al het kooitje in de woonkamer gezet. Dan kan ze eraan wennen, was het idee. Ze vond het wel komisch, ze ging erin liggen, een beetje spelen eromheen, het was allemaal in orde. Toen ik vanavond thuis kwam, lokte ik d’r met snoepjes naar beneden en legde ik een kleedje in het kooitje. Snoepjes erin… maar daar trapte ze niet in. Opeens rook ze onraad. Ik moest haar er met lichte dwang induwen. Kwaad keek ze me aan toen ik het hekje dichtdeed, maar tot nu toe had ik gewonnen.

Maar dit is niet het ergste deel. Van de vorige keren wist ik nog dat ze het autorijden echt een hel vond. Toen woonden we nog vrij dichtbij de dierenartspraktijk, maar nu we verhuisd zijn is het 20 minuten rijden. Tel daar 10 minuten spits bij op, en het is gewoon een half uur pure ellende voor haar. Het bewijs vind je hier (filmpje op Facebook). Zodra ik tegen d’r praat, komt er een klaagzang uit van jewelste. Normaal miauwt ze zelden, alleen wanneer ze vindt dat ik d’r oppak op een ongewenst moment of wanneer ze het eten te lang vindt duren. Niet zo veeleisend, gelukkig.

Maar dit! Heartbreaking gemiauw. Je hoort de pure ellende in d’r kleine kattenstemmetje. Nee, neee, ik wil niet! Mag ik hier uit? Ah gossie, wat sneu. De pure paniek in d’r ogen: echt, ik voel me nog steeds schuldig. Uiteindelijk is het voor een groter goed, maar ze vertrouwt blind op mij en ik voel me een verrader dat ik haar deze autorit aan doe. Snap je m’n gevoel?

Bij de dierenarts bleek ze ook niet zo’n heldin te zijn. Ze wilde het kooitje niet uit, kroop helemaal weg in mij toen de arts haar ging onderzoeken en draaide haar hoofd weg voor brokjes. Quelle biatch. De terugweg verliep wat soepeler. En nu? Nu is ze voor het eerst heel lang alleen naar buiten. Ik besprak met de dierenarts het feit dat Poes dingen sloopt in huis, waaronder de trappen, het bed en ze vliegt ook af en toe mij aan. Ze bijt zachtjes en rent dan weg – duidelijk verveling en vragen om aandacht. De dierenarts dacht dat Poes meer uitdaging nodig had. There’s more to life dan oordopjes apporteren, heeft Poes vast gedacht met haar kleine harige breintje.

Dus nu moet ik d’r loslaten en ze is zonder aandringen op pad gegaan. Mijn kleine baby.

Sentimenteel wicht ben ik he? Gaat jouw kat naar buiten, en hoe ga je om met dierenartsbezoekjes?

 

7 comments

  1. Ohhh wat ellendig, dat zielige poezenstemmetje. Mijn hart zou ook breken hoor. Arm poeske. Hopelijk is ze inmiddels terug van haar avontuur en ligt ze weer lekker bij je op de bank. <3

  2. Saas schreef:

    Ik ben vorig jaar zoveel naar de dierarts gemoeten maar mijn verschillende schatjes, met vaak uiteindelijke dramatische afloop, dat ik nu voor de meest zelfs simpele dingen mezelf er naartoe moet slepen. Om over het poezenbeest maar te zwijgen. Die heeft trauma’s for life!

    1. Margo schreef:

      Ah wat vervelend… wat een roteinde en ik snap je gevoel helemaal!

  3. Gepke schreef:

    Hier exact hetzelfde verhaal. Klagelijk mauwen in de auto alsof zijn leven ervan afhangt. Om maar niet te spreken over de acrobatische toeren die we 20 minuten lang moeten uithalen om hem in het kooitje te krijgen. Onze Sam mag al jaren naar buiten, maar ik vergeet nooit de eerste keer. Uren was ie weg en ik dacht hem nooit meer terug te zien. En toen ineens stond ie voor de deur te mauwen. Sterkte, poezenmama!

  4. Joyce rdt schreef:

    Zelf heb ik geen huisdieren, dus ik heb geen idee hoe ik hiermee om zou gaan, maar ik zou waarsch net zo sentimenteel zijn haha. Liefs.x

  5. Daphne schreef:

    Ah, dat miauwen in de auto ja. Nu woont mijn dierenarts gelukkig op 5 minuutjes rijden, dus dan is het nog wel te overzien. Maar twintig minuten? Kan me voorstellen dat dat absoluut geen pretje is!

  6. sammie schreef:

    Onze kat was ook nooit dol op de reismand en de auto rit. Zo sneu om ze dan zo te horen miauwen. Die van ons kwam trouwens nooit buiten en vermaakte zich met zijn krabpaal, de kokos deurmat en speeltjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *