Ik heb een kerngezonde en ijzersterke haarbal rondlopen thuis. Na d’r sterilisatie 1,5 jaar geleden heeft ze de dierenartsenpraktijk niet meer gezien. En dat had wel gemoeten, want de slechte poezenmama in mij was de intentingen vergeten. Oeps. Hoewel Poessie niet buitenkomt, moet ze wel ingeënt worden omdat wij ook schijnbaar allerlei dingetjes bij ons kunnen dragen waar ze ziek van kan worden. Dus tijd voor een ritje dierenarts. En dat is de hel. Voor haar dan.

Tactisch als dat ik ben, had ik woensdag al het kooitje in de woonkamer gezet. Dan kan ze eraan wennen, was het idee. Ze vond het wel komisch, ze ging erin liggen, een beetje spelen eromheen, het was allemaal in orde. Toen ik vanavond thuis kwam, lokte ik d’r met snoepjes naar beneden en legde ik een kleedje in het kooitje. Snoepjes erin… maar daar trapte ze niet in. Opeens rook ze onraad. Ik moest haar er met lichte dwang induwen. Kwaad keek ze me aan toen ik het hekje dichtdeed, maar tot nu toe had ik gewonnen.

Maar dit is niet het ergste deel. Van de vorige keren wist ik nog dat ze het autorijden echt een hel vond. Toen woonden we nog vrij dichtbij de dierenartspraktijk, maar nu we verhuisd zijn is het 20 minuten rijden. Tel daar 10 minuten spits bij op, en het is gewoon een half uur pure ellende voor haar. Het bewijs vind je hier (filmpje op Facebook). Zodra ik tegen d’r praat, komt er een klaagzang uit van jewelste. Normaal miauwt ze zelden, alleen wanneer ze vindt dat ik d’r oppak op een ongewenst moment of wanneer ze het eten te lang vindt duren. Niet zo veeleisend, gelukkig.

Maar dit! Heartbreaking gemiauw. Je hoort de pure ellende in d’r kleine kattenstemmetje. Nee, neee, ik wil niet! Mag ik hier uit? Ah gossie, wat sneu. De pure paniek in d’r ogen: echt, ik voel me nog steeds schuldig. Uiteindelijk is het voor een groter goed, maar ze vertrouwt blind op mij en ik voel me een verrader dat ik haar deze autorit aan doe. Snap je m’n gevoel?

Bij de dierenarts bleek ze ook niet zo’n heldin te zijn. Ze wilde het kooitje niet uit, kroop helemaal weg in mij toen de arts haar ging onderzoeken en draaide haar hoofd weg voor brokjes. Quelle biatch. De terugweg verliep wat soepeler. En nu? Nu is ze voor het eerst heel lang alleen naar buiten. Ik besprak met de dierenarts het feit dat Poes dingen sloopt in huis, waaronder de trappen, het bed en ze vliegt ook af en toe mij aan. Ze bijt zachtjes en rent dan weg – duidelijk verveling en vragen om aandacht. De dierenarts dacht dat Poes meer uitdaging nodig had. There’s more to life dan oordopjes apporteren, heeft Poes vast gedacht met haar kleine harige breintje.

Dus nu moet ik d’r loslaten en ze is zonder aandringen op pad gegaan. Mijn kleine baby.

Sentimenteel wicht ben ik he? Gaat jouw kat naar buiten, en hoe ga je om met dierenartsbezoekjes?