Zo ongeveer een jaar geleden stopte ik met de pil, en afgelopen zomer schreef ik dit enorme artikel over mijn beweegredenen om te stoppen met de pil. En nu half Nederland is gestopt met het gebruiken van deze enorme hormoonduivel, heb ik besloten weer te beginnen. Maar waarom, roep jij vragend op je knieën met je handen in de lucht? Vertrouw me: ik ga je in dit artikel alles vertellen over deze keuze.

Ik was er vorig jaar best tevreden over. Ik heb het artikel nog eens nagelezen en de voordelen waren allemaal mooi. Ik heb het ook niet per se als een negatief jaar ervaren, absoluut niet. Alleen.. naarmate de tijd vordert, en je meer dingen bij elkaar op kan tellen, dan besef je dat de pil helemaal niet zo’n slecht dingetje was.

Mijn lijf deed het nog, maar hoe?!

In het begin werd ik normaal ongesteld, tijdens het ontpillen had ik niet per se een rare cyclus of deed mijn lichaam ook niet raar. Het bleek pas later, nadat ik ‘ontpild’ was (wat een idioot woord), dat mijn normale cyclus eigenlijk ronduit kut was.

Ik bleek best wel last te hebben van de ovulatieweek. Dit uitte zich in buikpijn, spierpijn, pijn in m’n benen en enorm, maar dan ook echt enorm vocht vasthouden. Een broek die zaterdag nog lekker zat, kon maandag enorm knellen doordat het mijn vruchtbare week was. (Om dit te checken, gebruik ik de P Tracker app.) Ik kon gewoon 1,5 – 2 kilo zwaarder zijn in die paar dagen. Nou, dat is voor m’n Weight Watchers avontuur natuurlijk ook niet echt fijn. Als ik het niet in de gaten had en per ongeluk ging wegen in die week, was ik gelijk een chagrijnig stuk vreten. Pas later legde ik het verband (a.k.a. zocht ik excuses) en gingen er diverse lampjes aan in mijn hoofd.

Daarbij had ik ook last van obstipatie in die week. Ja jongens, ik gooi maar gelijk alles op tafel. Niet kunnen poepen, dat had ik nog nooit meegemaakt in m’n leven. Dit zorgde soms ook echt voor enoooorme buikpijn, ongemakkelijke gevoelens alom en lokale pijn wanneer het dan eindelijk lukte. Ik ben niet medisch onderlegd, maar ik zie wel een verband tussen het opslaan van het vocht en het niet kunnen kakken.

Dit gebeurde vooral de laatste maanden in een steeds heftigere mate en ik vond het klote. Gewichtstoename (hoe tijdelijk dan ook), obstipatie, vocht en ovulatiepijn. What a joy to be a woman.

En dan die stemmingen

Ja, ik schreef in mijn vorige artikel over dat ik zoveel rationeler was geworden. Nou, rationeel my ass. Zonder echt de pil in mijn lijf werd ik, vooral als ik net ongesteld moest worden, een labiele heks. De meest onnodige ruzies ging ik aan met mijn vriend, ik was de onredelijkheid zelve. Och, hij had vast wel iets fout gedaan in mijn ogen, maar het was het zeker niet waard om er zo enorm drama over te schoppen. Na een dag of 3 had ik dat dan ook eindelijk in de gaten.

En ik kan wel altijd lekker mezelf stereotyperen (“Sorry schat, ben ongesteld, hormonen he”) maar dat vond ik maar triest. Mag eigenlijk geen excuus zijn.

Hormonen zijn bitches die ervoor zorgen dat ik jankend over straat loop als ik een artikel lees in de LINDA.meiden. Hormonen zorgen ervoor dat ik doodmoe ben, een paar dagen lang. Hormonen veranderen mij een paar dagen lang in een idiote feeks die haar stem verheft tegen haar vriend omdat hij zijn film niet langer dan 10 seconden op pauze zet terwijl ik een verhaal ophang. Nu ik erop terugkijk, vind ik het net een sketch uit “Komt een man bij de dokter”. Genant in het kwadraat.

En verder?

M’n cyclus is vrij lang gebleken. Aardig regelmatig kan ik hem wel noemen. Met 1 uitspatting in december, toen mijn menstruatie 2 weken op zich liet wachten en ik volledig in de stress de dokter belde om een nieuwe voorraad anticonceptiepillen te bestellen.Ik had een cyclus van 40 dagen, gemiddeld. Deze maand was het 35, die in december was 49. Ik had in m’n hoofd de aanbouw voor de kinderkamer al klaar, maar mijn lijf bleek gewoon even van het padje af. Ik baalde er flink van.

Buikpijn heb ik tijdens mijn ongesteldheid nog steeds. Een dag of 2, dat wel. Dat is minder dan voorheen. Ook is m’n menstruatie veranderd: een lange aanloop met weinig bloedverlies, 2 dagen mokerveel en dan weer een lange nasleep. Yes, het is net zo irritant als dat het klinkt.

Enorm rare dromen heb ik ook tijdens m’n feestweek. Hoofdpijn niet (meer). Ben benieuwd hoe dat straks wordt. Dat zien we dan wel weer.

Mijn psoriasis is veel erger geworden dan dat het was. Ik denk niet dat dit ook maar enig verband heeft met de pil, maar dat het gewoon het verloop is van deze auto-immuunziekte. Pil or no pil. Ondertussen loop ik ook bij een dermatoloog, in plaats van alleen maar te zelfdokteren.

Toch heb ik het nog even afgehouden, het daadwerkelijke beginnen met de pil. Maar nu ben ik het zat. En afgelopen dinsdag, op de eerste dag van mijn menstruatie (ja, jullie weten nu al alles van me, dan kan dit er ook nog wel bij) ben  ik weer begonnen. Let’s go, we zien wel weer waar dit schip strandt.

Dus het stoppen met de pil heeft me bij nader inzien niet zoveel gebracht als ik had gehoopt. Uiteraard is dit voor iedereen anders en kiezen een hoop mensen voor het stoppen. Maar je leest zelden van mensen die erop terugkomen. Ben benieuwd naar jouw ervaringen!