Vergoelijken: hoe we voor onszelf dingen goedpraten

Vergoelijken. Mooi woord vind ik dat. Je leest het vaak in boeken. Vaak zijn het wat oudere moeders in boeken die dingen vergoelijken voor hun kinderen. Sprak ze vergoelijkend, terwijl ze haar grijze hoofd schudde.

ver·goe·lij·ken (vergoelijkte, heeft vergoelijkt) minder erg voorstellen; = goedpraten: een overtreding vergoelijken

Google geeft een bak aan synoniemen: disculperen, excuseren, goedpraten, justificeren, pardonneren, rechtvaardigen, verdedigen, vergeven, vergoelijken, verschonen.

Goedpraten, rechtvaardigen, verdedigen. Dat zijn de woorden die ik in dit geval het meest bij vergoelijken vind passen. Op de manier waarop ik dingen voor mezelf vergoelijk, komt het neer op die 3 woorden. En we doen het allemaal.

Hoe vergoelijken we dan?

Laat ik gelijk de meest voor de hand liggende pakken: eten.

  • Hey, ik heb een rotdag gehad, ik verdien die reep chocola.
  • Ik ben ongesteld, dus ik mag een bak chips.
  • Ik heb vandaag 10 meter meer gefietst: kom maar door met die tijgernootjes.
  • Morgen ga ik sporten, dus ik drink nu nog even dat wijntje extra.
  • Ik heb zo’n zware week gehad, ik verdien een stukje taart.

Excuses zoeken om jezelf dingen toe te staan. Raar eigenlijk. Het zijn vaak ook echt butt excuses. Maar ik ben er in ieder geval koning in.

Ik kreeg inspiratie voor het vergoelijken artikel doordat ik bij Dina een comment achterliet op haar ‘offline’ blog. Ze vertelde over een app die ze had gedownload die bijhield hoevaak ze haar telefoon oppakte. Ik typte de volgende comment: “Dien weet je, na jouw tweets erover had ik het geïnstalleerd. Maar ik was bang om het te weten dus heb hem weer verwijderd.” Ik tikte een heel verhaal met excuses erachter: dat ik voor mijn werk veel websites op mobiele telefoons test, dat ik regelmatig op Instagram kijk want ik wil groeien op dat medium dus ik ben er serieus mee bezig… en toen delete ik de boel. Want waarom verdedigde ik mezelf zo? Ik ben gewoon bang om het te weten. Punt.

Er zijn nog veel meer situaties waarin je dingen voor jezelf goedpraat. Zoals shoppen. Retail therapy, zoals ze het noemen. Ik voel me zo klote, als ik shop voel ik me vast beter. Rotdag op het werk. Yes, ik herken dat, ook ik ben een shopaholic. Geld uitgeven is heerlijk. Mooie kleren zijn heerlijk. Maar voel je je echt beter na zo’n sessie? Wanneer dat nieuwe jurkje de was in is geweest vind je het niet meer nieuw en hunker je weer naar een nieuwe therapy session. 

Of misschien zie je het als beloning: woehoe, een nieuwe klant binnengehaald. Tijd om jezelf te belonen! Dat is een positievere insteek. Dan nog vraag ik me af: waarom hebben we een excuus nodig om de dingen te doen die we graag willen?

Waarom doen we dit?

Waarom schieten we zo snel in de verdediging als we onszelf iets gunnen? Ik ben geen zelfhulpgoeroe of psycholoog dus ik kan geen goed onderbouwd antwoord geven op deze vraag. Wel heb ik een beetje research gedaan. Al snel kwam ik tot een voor mij logische verklaring: je hebt al vroeg geleerd om dingen te doen voor anderen, en pas later voor jezelf. Hierdoor heb je een gebrek aan vertrouwen in jezelf (wellicht lage eigenwaarde) en vind je dat je niet zomaar iets verdient. Je hebt een excuus nodig om jezelf iets te gunnen. Als ik kijk naar mijn voorbeelden: een negatief of een positief excuus, je pakt ze met beide handen aan om jezelf iets te geven.

Ik wil dit gaan doorbreken. Want we hebben geen excuses nodig. Gewoon iets kopen omdat je het wil. Gewoon iets lekkers eten omdat je er trek in hebt. Meer genieten, keuzes maken en knopen doorhakken zonder voor jezelf redenen te bedenken óm deze keuzes te maken. Vooral genieten, ja, genieten. Ik merk dat ik de laatste maanden al meer geniet. Van de lieve mensen om me heen, en ik geniet ook meer van het besef hoe goed ik het eigenlijk heb. Ik merk dat ik er vrolijker door ben. Ik ben minder narrig, minder chagrijnig. Maar nu wil ik iets nieuws proberen. Genieten van aankopen en genieten van eten zonder flutexcuses.

Dus ik heb net een hoedje gekocht. Ik dacht nog: voor een outfitpost. En toen dacht ik: nee, omdat ik een hoedje in m’n hoofd heb gezet (morgen op m’n hoofd, haha, flauwe grap) en omdat ik het dus wil kopen. Wederom een punt.

Vertel me jouw vergoelijkingen. Wanneer praat jij dingen voor jezelf goed? 

3 Comments

  1. Leuk geschreven, ik ben er ook een tijd geleden mee gestopt. Vooral op het gebied van eten. Als ik trek in een frikandel heb dan eet ik een frikandel. Wil ik een nieuw luchtje kopen? Dan doe ik het gewoon. Geen redden voor nodig 😉

  2. Haha ik had nog nooit van het woord gehoord en ben het volgens mij ook nog nooit tegengekomen. Weer wat geleerd. 🙂 Mooi artikel trouwens, ik betrap mij er zelf ook op. Toen ik nog 30 km per dag naar het werk fietste (vind ik sinds de herfst even niet meer zo’n goed plan), vond ik ook dat ik extra lekkere dingen mocht eten ‘s avonds. Want ik was moe en had veel gefietst. Bizar eigenlijk hoe wij steeds een reden moeten zoeken om onszelf iets te “gunnen”.

  3. Mezelf belonen met een snoepje doe ik inderdaad ook weleens, omdat ik eigenlijk doordeweeks niet meer mag snoepen van mezelf. Nu ik je post heb gelezen is het eigenlijk inderdaad maar stom, zolang ik de zak niet leeg eet is dat een keer ook niet zo erg. Liefs.x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *