Ik heb de Story Time categorie in het leven geroepen om wat meer persoonlijke stukjes te tikken. Stukjes zonder clou, stukjes zonder dat ik iets aanprijs. Soms kom ik er niet aan toe om artikelen voor te bereiden.

Maar een stukje over m’n leven tikken, over dingen die ik meemaak en die ik normaal op Twitter zou delen, waarom blog ik daar eigenlijk niet over? Die ene documentaire van afgelopen week, maar ik tikte ook al stukjes over mijn lekke band en een klein ruzietje wat ik heb met H&M, en over Black Friday shoppen.. gewone kletsstukjes. Blogs waarin ik iets vertel, zonder dat ik het gevoel heb dat ik iemand ergens van moet overtuigen. Ik vertel gewoon dingen omdat ik ze wil vertellen.

Naarmate het leven verandert en ik ouder word, krijgen andere dingen ook prioriteit. Vroeger had ik weekenden lang niks te doen. Lekker op de bank met m’n laptop, alleen naar buiten om eten te kopen voor die avond. Heel de dag met m’n huisgenoot MTV Weekend Break kijken, of later met m’n vriend filmmarathons houden. Nu zijn zulke weekenden meer uitzonderingen dan regel.

Ik snap wel hoe het komt. We zijn nu samen. We hebben 2 families, 2 keer zoveel vrienden, 2 keer zoveel verplichtingen. Zal ik mijn weekend even samenvatten? Het begon eigenlijk donderdag al, toen een vriendin een Thanksgiving diner gaf. Vrijdagavond na het werk even naar de stad om een legging te kopen, erna een feestje van een vriend in een oude bierbrouwerij. Vet gezellig, lekker kletsen met vrienden en rond 12 uur lag ik in bed. Zaterdagmiddag al weer bijtijds de deur uit voor een bezoekje bij een andere vriend, hij is net verhuisd en ik ging zijn casa bewonderen. Erna vierde mijn vader zijn 66ste verjaardag. Volop pret met mijn nichtje, kippensoep di mama eten en erna nog naar vrienden om een avondje ouderwets te chillen aan de keukentafel. De allerleukste avonden vind ik dat. Zondag om 9 uur de wekker omdat we foto’s moesten gaan maken voor een tof project. Erna boodschappen doen, en om half 4 uiteindelijk thuis en tijd om te lunchen. En om even te zitten. Te niksen.

Weet je wie hieronder lijdt? Niet ik, maar Poes. Ze voelt zich verwaarloosd. Ze slaat met haar pootjes (nageltjes uit!) en rent als een idioot heen en weer. Arm kind. Ik voel me schuldig. Nu lig ik op de bank en ligt ze in haar nopjes bij me. Haar ene pootje over het andere gevouwen, haar kopje erbovenop. Om op te vreten. Sorry Poes, ik zal proberen vaker thuis te zijn. Heel de week ben ik elke avond bij je, echt waar. Dan gaan we kroelen en spelen totdat je me zat bent. Ik zal je kusjes geven tot je geïrriteerd van me weg loopt. Beloofd.