Ik keek een documentaire

Hij had de laptop mee naar boven genomen. “Zullen we iets op Netflix kijken?” opperde hij. “Best,” bromde ik, terwijl ik snel nog een tomaat sneed voor bij de hamburgers. Meestal keken we Ik Vertrek, en de laatste tijd was het Americanos, of een docu over de Amerikaanse verkiezingen. Maar hij had afgelopen weekend de documentaire sectie van Netflix herontdekt en wilde nu ook iets daaruit kijken.

Ik sneed mijn broodje doormidden en belegde hem – een beetje kruidenboter, een hamburger, 1 eetlepel gerapte kaas en 2 plakjes tomaat – terwijl hij zocht in de Netflix wirwar. “Schiet nou op, het wordt koud,” beet ik hem liefdevol doch dringend toe. Ik had niet voor niks staan koken. “Deze?” “Nee, ik houd niet van oorlogsdrama.” “Die dan?” “Neh.” “Oke, leuk dat we zoveel gedeelde interesses hebben,” was het cynische commentaar. Uiteindelijk viel de keus op The Fear Of 13. Een death row gevangene die zijn verhaal deed. Prima. Ik had geen idee.

Vanaf minuut 1 was ik gegrepen. Een kale man vertelde in een duister kamertje zijn verhaal. Indringende stem. Boeiende verteller. In de omschrijving stond dat hij ‘een autodidact’ was. Ik wist niet meer wat het betekende, dus ik zocht het op. Ik vond de man zo wijs, daar moest het iets mee te maken hebben. Een autodidact bleek iemand die zelf zijn kennis had vergaard. Zonder lessen, zonder hulp. Hij bleek in 3 jaar tijd 1000 boeken te hebben gelezen in de gevangenis. Hij kende een hoop woorden niet, en zocht ze op en leerde zichzelf zo enorm veel. Fascinerend. Deed ik nou eigenlijk net niet hetzelfde, met behulp van Google?

Zijn verhaal begon luchtig, maar naarmate hij bij de kern kwam en vertelde waarom hij vast zat en waarom hij vrijgelaten werd, werd het dieper. Er vielen tranen. Wonderlijk genoeg werd ik er niet verdrietig van, hoewel ik wel een steen in mijn maag voelde. Wat een ellende heeft deze man doorgemaakt. 21 jaar. Onschuldig in death row.

“Oh, het is nog vroeg,” zei ik monter terwijl ik mijn telefoon liet oplichten. 18.42. We waren vroeg gaan eten. We hadden verder nog geen woord gewisseld. Ik zwiepte de kat van tafel en zette thee. Ik was de focus even kwijt. Maar toen begon hij aan een nieuwe anekdote.

Hij is zo wijs geworden in de cel. Mooi wijs. Niet betweterig wijs. Zoveel boeken! Zijn vrouw, met wie hij in de gevangenis trouwde, verliet hem na 9 jaar vechten voor vrijheid. Hij begreep het en liet haar gaan. Het mooiste gebaar van liefde.

Opeens was het een uur later. De steen in mijn maag was weg. Ik keek naar m’n duim. Zonder dat ik het doorhad had ik op mijn nagel zitten bijten.

Met opzet vertel ik geen bepalende spoilers van deze documentaire. Ik raad je wel aan om op je handen te gaan zitten.

8 Comments

  1. Wauw klinkt als een hele bijzondere documentaire. Zo zag ik gister op tv de documentaire van ‘Emma wil leven’ over Anorexia. Jeetje mina ik was helemaal ondersteboven van het verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *