Laten we op een date gaan. Een date waarop we elkaar goed willen leren kennen. Jij bent geïnteresseerd in mij. Je kijkt diep in m’n ogen en bent niet benieuwd naar wat voor werk ik doe, maar je wil mijn gekste gekkigheidjes weten. Je vraagt me alles. En hey, ik vertel je ook alles. Want eerlijkheid duurt het langst, is mijn motto. Je kan nog wegrennen, voordat we op een tweede date gaan.

Dit artikel had eigenlijk een andere titel, maar toen tagde mijn heldin Hennie mij in deze tag en zodoende heb ik hem omgebouwd!

Als ik het warm heb, moeten mijn polsen onbedekt zijn. Wanneer ik aan het fietsen ben, fitnessen of het gewoon warm heb van naar-de-metro-lopen, stroop ik mijn mouwen een beetje op. Ik heb het zo mogelijk nog warmer als m’n polsen bedekt zijn. Ik word er gewoon een beetje onpasselijk van. En tuurlijk, als het zweet in straaltjes van mijn rug af loopt, zal ik heus wel m’n jasje/vestje uitdoen. Maar als het nog gaat, dan alleen dit. #freewrists

Ik heb een bepaald taaltje en stemmetje bedacht voor hoe Poes praat. Als ze zou praten. En ja, dit is sneu en freaky maar ik ben ervan overtuigd dat iedereen dit doet! Onderdeel van het taaltje is het veelvuldig gebruik van verkleinwoordjes (best raar dat dat ook een verkleinwoordje is) en een ander onderdeel is het maken van 1 woord van meerdere woorden. Snap je me nog? Zoals: “buitekijke” wanneer ze in de vensterbank wil zitten – “pootjewasse” wanneer ze zichzelf grondig wast. Ik schaam me een beetje nu ik dit tik.

Ik ben echt een mega kluns. Wat bij deze klunzigheid hoort, is dat ik altijd tegen dingen aanloop. (Laatst zelfs 2 keer tegen de deurklink van het toilet – en yes, dan haal ik mezelf ook open. 2 wonden op je elleboog. Doe me dat maar eens na.) Mijn benen zitten altijd onder de blauwe plekken en ik weet nooit hoe ze er komen. En dit heeft niks te maken met excessief drankgebruik, mocht je het je afvragen. En deze blauwe plekken nemen soms ook plaats op m’n onderarm. Of bovenarm. En nee, ik word ook niet mishandeld. Ja, door m’n eigen onhandige zelf. Ik laat ook altijd van alles vallen, zoals eten op de grond of m’n telefoon – zucht.

Ik heb een hekel aan een artikel in een tijdschrift of krant zonder afsluitende zin. Ik lees heel veel artikelen via Blendle, in elk denkbaar magazine of ja, zelfs kranten, en het verbaast me hoeveel artikelen zomaar ophouden. Beduusd zit ik vaak nog een beetje tevergeefs te swipen met m’n wijsvinger – maar nee, er komt geen extra zinnetje met ‘daar komt een olifant met zijn grote snuit, en hij blaast nu het verhaaltje uit‘. Ik vind dat heel onbevredigend. Can’t help it.

Ik ben best wel vergeetachtig. Vooral met kleine dingen. Als ik iemand de groeten moet doen, of als ik iets moet meenemen. Als m’n collega ‘s middags zegt: “Zeg even dit/dat tegen je vriend straks”, ben ik het al vergeten als ik naar buiten stap. Daarom staan er ook vaak de gekste dingen in m’n agenda. Zoals ‘maikel kalkoensalami’ – omdat ik een foto moest maken van een pakje kalkoensalami voor een collega die niet in het bestaan ervan geloofde. ‘Sportshirt’ ging gisteravond nog de agenda in. M’n sporttas voor na het werk stond klaar, zonder… ja, een sportshirt. Die moest ik er vanochtend nog in doen. Als ik iets moet meenemen naar m’n werk zet ik het de avond ervoor in de deuropening van de slaapkamer. Anders loop ik er alsnog langs.

Dus ja, ik leer met mijn flaws leven. Dat merk je wel. Ik hoop dat ik niet in je achting ben gedaald vandaag 😀

Wat zou je liever zijn: vergeetachtig of klunzig?

Fijn weekend!