Ooit schreef ik een serie over de weg die ik aan het afleggen was. De weg naar het nieuwe lichaam wat ik wenste. Ik wens dit lichaam nog steeds. Ik heb het al vaak gezegd: geen maatje 36, maar een gezond lichaam. Een lijf waarmee ik oud kan worden (met zo min mogelijk obstakels). Ik ben ondertussen van koers veranderd en praat daar graag met jullie over!

Begin dit jaar kwam ik op een plateau terecht. Ik had mijn PT voorlopig uitgezwaaid, want ik wilde me op het fietsen focussen. Ik had al aardige resultaten geboekt maar ik was nog niet waar ik wilde zijn. Maar ik was ervan overtuigd dat ik het ondertussen allemaal wel wist. Ik ging het zelf doen. Ik had het boek van The Green Happiness gekregen voor kerst – eerst had ik hier goede hoop op, maar plantaardig eten is niks voor mij. Ik ging me verdiepen in macro’s en dergelijke en hoewel ik dit rete interessant vond, viel ik er nog steeds niet mee af. Alles bleef lief hetzelfde.

We kochten een huis en gingen vrij snel verhuizen. Ook een hectische tijd waarin je wel gezond bezig wil zijn, maar het niet altijd lukt. Het fornuis uit ons oude huis hadden we al snel verkocht. Thuisbezorgd werd onze beste vriend. Een broodje Dynamite hier, een rotirol daar – als het maar snel en makkelijk is, dan kan je snel weer verder met verven. Of een lamp in elkaar zetten. Of een kledingkast timmeren. Anywhooooo. Lekker bezig dus.

Eind maart zijn we dus verhuisd en op 1 mei startte ik officieel met Weight Watchers. Ik denk dat je het vast wel hebt gezien, op Instagram misschien of wellicht wel in een blog over ontbijtjes of andere recepten.

Het ging lekker. Ik vond vind het echt leuk. Ik vind het fantastisch om alles uit te rekenen (tot op het obsessieve af) en om alles zo precies mogelijk uit te vogelen. Nieuwe gerechten uitproberen, creatiever zijn dan dat ik al was. Ik verloor 2,8 kilo in de eerste maand. 8 juni gingen we naar Frankrijk voor de Ventoux en vakantie en hoewel ik eerst dacht: ik ga opletten, dacht ik toen ik er eenmaal was: welnee. Ik ben op vakantie, met familie en vrienden, life’s good, rosé is good, stokbroodje aioli is good. Ik laat het even los. Genieten. Ik vond dat het wel mocht.

En weet je wat er gebeurt als Margo het loslaat? Dan komt Margo aan. Want Margo is een jojo.

Dus ja, terug van vakantie, gelijk op de weegschaal. Precies 2,8 erbij. Hoe krijgt ze het voor elkaar? Das ook een prestatie hoor.

Nou ja, alle gekheid op een stokje: ik had het helemaal zelf gedaan. Alcohol zet aan, marshmallows bij het kampvuur zetten aan, elke avond chocola zet aan. Maar ik vond het niet erg. Ik heb een geweldige vakantie gehad en lekker nergens aan gedacht. Vind ik ook wat waard! Maar nu was het tijd om weer aan de slag te gaan. Ik herpakte mezelf weer en ja hoor, na een week weer 0,5. Mweh, oke. Gemiddeld. 0,9 de volgende week. Jippie. En toen weer +0,5. Hello, dat hadden we niet afgesproken.

En ik kan liegen en zeggen dat ik het niet snap, maar ik doe het zelf (ja, ook dit weer). Ik telde niet netjes alle puntjes. Waterijsjes liet ik voor het gemak achterwege. Evenals boter en olijfolie. Hey, ik was weer smoesjes voor mezelf aan het verzinnen. “Ik fiets toch elke dag naar m’n werk dus dan hoef ik dit niet op te schrijven.” Oke Einstein, wie heeft jou die wijsheid gegeven? Precies, niemand.

Ook in het sporten was ik lui geworden. We wonen nu verder van de fitness af en ik heb een hekel aan de Erasmusbrug. Zo steil, zo niet mijn vriend.

Maar verdomme, ik wilde toch afvallen? Niet stilstaan en niet aankomen. Hop, strenger zijn. Dus ik ging alles schrijven. Ook m’n perenijs elke middag in de bloedhitte. Ook het Turkse brood met kruidenboter. Trots als een pauw met 7 lullen wilde ik op mijn weegdag op de de schaal gaan staan. Want ik wist zeker dat het goed was gegaan. ‘Lo’, zei de weegschaal. Yolo, dacht ik, en ik gaf hem nog eens een por. Ga eens aan, lui sekreet. ‘Lo’ gaf hij onverbiddelijk weer aan, en hoewel hij vaker onverbiddelijk is, was dit toch wel een dingetje in het scherm wat ik niet wilde zien. En hij viel uit. Damn it.

En wat zijn het dan voor batterijtjes die op waren na jarenlange wekelijkse kwelling? Geen penlites uit de afstandsbediening verdomme. Knoopcel batterijtjes van een type wat ze niet bij de Karwei aan de overkant verkopen. Ik bestelde tot 2 keer toe de verkeerde bij Bol.com (knap he?!) en liet uiteindelijk m’n vriend ze meenemen bij de Halfords. Dat soort dingen moet je ook aan mannen overlaten (zei ze ongeëmancipeerd). Dit was ondertussen al 6 dagen later dus voor ik het wist was het alweer een nieuwe weekdag. 2 weken op de teller dus.

En ja hoor, -1,5. Thank the lord. Of nou ja, thank mezelf, want ik heb het gelukkig op tijd ingezien. Iets strenger mag wel. En ik neem ook weer de moeite om die klotebrug 3 keer per week over te fietsen naar de sportschool. Zo zie je maar, het loont.

Dus, deel 6 van deze serie was er 1 met levenslessen. Voor mij dan. En nu door en hopen dat ik in deel 7 nog beter nieuws heb!

Bovenstaande foto is een bloemkoolpizza die er veel lekkerder uitziet dan dat hij smaakt.

Welke klus laat jij sowieso aan je partner over in huis?