Ik word blij van random gesprekjes

“Wat heb je mooie nagellak!” zei de conductrice op de waterbus tegen me. Ik spreidde mijn vingers verbaasd (heb namelijk al 3 weken dezelfde nagellak op, na een week zon en chloor was het flink afgebladderd) en antwoordde: “Dank je! Op de nagels die ik nog heb, tenminste.” Hiermee doelde ik op de 3 acrylnagels die deze week waren afgebroken. Ze moest lachen. “Is het weer zo ver ja? Ik heb ze er laatst af laten halen.” “En hoe bevalt dat?” vroeg ik. Het leek me vreselijk, geen nepnagels meer. “Nou, best goed!” zei ze, en liet me stralend haar groeiende nagels met glitters zien. Ik verliet de waterbus met een vrolijk gevoel en toen ze er de volgende middag weer was, vond ik dat oprecht gezellig.

Random gesprekjes, ik vind het tegenwoordig echt leuk. Toen ik nog een chagrijnige puber (oke, en begin-twintiger) was, moest ik er niks van hebben. Wegwezen met je gewauwel, laat me lekker met rust. Maar nu vind ik het gezellig. Het ligt heus wel aan m’n humeur en aan m’n haast, maar over het algemeen vind ik: je kan best iemand een antwoord geven, mits het geen beledigende/provocerende opmerking is.

“Nou, je band mag wel eens opgepompt worden!” zei de fietser bij het stoplicht tegen me. Toevallig had ik dit net ook bedacht, toen ik met moeite die stomme Erasmusbrug opkwam. Zwaar trappen, pff, die band zal wel weer leeg zijn. “Ja, ik voelde het net,” antwoordde ik. “Trap me gek!” Hij moest lachen en het stoplicht ging op groen. Ook weer zo gezellig.

Vaak wordt er te ongenuanceerd en ook soms nog wel agressief gereageerd wanneer mensen zomaar tegen andere mensen praten. Maar waarom zou je niet gezellig terug praten? Wat is er mis mee om even 30 seconden van je tijd aan een ander te besteden? Het brengt vaak nog een glimlach op je gezicht ook en het is gewoon menselijk om contact met elkaar te hebben.

Ik liep met mijn camera door de wijk om foto’s te maken van, nou ja, van alles. Een ouwe vent bij mij aan de overkant riep: “Ga je foto’s van mij makeeuh?” Op z’n Rotterdams he. “Haha, wie weet!” antwoordde ik. Toen ik 1,5 uur later terugkwam zei hij: “Ben je nog niet tevreden? Hierzo, ik ga wel effe staan.” Ik lachte alleen maar naar hem. Soms is dat genoeg. 

6 Comments

  1. Is wel leuk als je vrolijk toegesproken word. Mijn vader is iemand die tegen iedereen praat, maar ik wacht liever af. Je weet nooit wie je voor je hebt. Maar idd, als iemand fijn met je praat dan zorgt die persoon ook een glimlach op mijn gezicht.

  2. Jaa leuk is dat hè. Ik merk dat vooral oudere mensen zulke gesprekken aanknopen. Toevallig gisteren bij de supermarkt kocht ik alleen twee muesli repen en toen zei een oude man achter mij voor de grap al: daar word je dik van hoor! Toen zei mij vriend al tegen hem dat ik alles kan eten haha.
    Maar je loopt hier ook zoooveel mensen voorbij zonder iets te zeggen. Soms lijkt het mij wel gezellig in een wat kleinere stad te wonen!

  3. Waterbus?!?! Mag ik daar alsjeblieft een blogje voor aanvragen want ik heb dus geen idee wat ik daar bij moet voorstellen. Random gesprekjes, ja, ik ga het ook meer waarderen naarmate ik ouder word.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *