Afgelopen zondag kon je op vtwonen.nl meedoen aan een actie waarbij je voor € 10.000 euro een volledige nieuwe inrichting bij elkaar kon schrapen… en wellicht winnen. Als je geluk hebt. Ze adverteerden op tv en radio, dus de kans is waarschijnlijk 1 op 7 miljoen. Maar je weet het nooit. So I tried.

Om half 8 was ik wakker, omdat ik volledig uitgeput na een dag verven om half 11 in bed was gestort op zaterdag. M’n innerlijke wekker wond er geen doekjes om: het was tijd voor een nieuwe dag. Poes vond dit trouwens ook, want die had mij 1 keer horen omdraaien om 5 voor half 8 dus ze dacht: joe, party, het mens komt uit bed. Het mens waggelde slaapdronken naar de keuken en zag daar een waterpartij. Oh ja, ik had gisteravond de vriezer ontdooid. Het was niet allemaal in het teiltje terecht gekomen…

Na een kwartier dweilen was ik wel klaarwakker en ik dacht gelijk: vtwonen voorjaarshuis. Met de laptop op 100% kroop ik weer in bed en begon ik te klikken. En klikken en klikken en klikken. Er is niks mis met onze bank, maar als ik dan toch gratis een nieuwe krijg, doe me dan die maar van La Forma. Normaal gesproken, in een winkel, zou ik met oogkleppen op langs dit soort prijzen lopen. Get out of my way, sloeber coming through. Maar nu! Geef alles!

En dan ook dat salontafeltje met dat kekke houten blad. In m’n hoofd hield ik constant ons nieuwe huis in gedachten en elimineerde ik stuk voor stuk onze huidige meubels.

We hebben een dakterras. Daar moeten leuke dingen op komen. Een beetje tof tuinset is schreeuwend duur en voordat ik weer op gare plastic stoelen zit heel de zomer (hoi kapsones), wil ik dit, dit en dit. En planten. En zo’n hip kasje, want kweken helemaal de shit. Ik laat elk basilicum plantje van de Appie een treurige dood sterven na 2 dagen, maar dit keer gaat het me lukken. Een kasje vol met kruiden. Goals.

Om 9 uur zat ik nog maar aan de € 5500. Waar the fuck moest ik die overige € 4500 aan besteden? “Ik weet niet wat ik met al die rijkdom aanmoet!” klaagde ik tegen m’n vriend, die ondertussen ook was ontwaakt door de terreur van Poes. Iets met openstaande verhuisdozen…

Hij gromde wat terug. Oké, bedankt voor je bijdrage. “Wil je een zitzak?” opperde ik. “Nee,” antwoordde hij grumpy. Oke, 2 zitzakken in de winkelmand. Als het gratis is, heb je niks te willen. Weer € 180 verder. En nu? Jezus, wat nu? Ik moest uit bed, ik moest die koelkast en vriezer schoonmaken, want om half 11 kwam een Marktplaats stel deze ophalen.

Terwijl ik stond af te wassen bedacht ik me dat we nog wel een nieuw tv meubel konden gebruiken. Volledig onterecht, niks mis met deze, maar je snapt me ondertussen wel. Ik at een droog broodje (geen koelkast, geen fornuis, wat een leven) en al klikkend kwam ik aan de € 7000. Zo om en nabij dan. Kijk, zoveel knaken, dan neem ik het niet meer zo nauw met een honderdje meer of minder.

We vertrokken naar het nieuwe huis en heel de dag maalde het door m’n hoofd. Nog € 3000. Wat hebben we nou nog nodig? De grootste onzin dingen die ik niet nodig heb zaten er al bij. Tafelbarbecues, terrasverwarmers, posters voor aan de muur, gekke kaarsenhoudertjes, lampen waar ik sowieso geen plek voor heb, nachtkastjes – ook al hebben we net 2 nieuwe. Error, error, error. Elke keer als ik die reclame hoorde dacht ik: O NEE ALLEMAAL ANDERE MENSEN ZIJN DIT NU OOK AAN HET DOEN en straks maak ik minder kans! Gelul natuurlijk.

Na avondeten, 2 afleveringetjes Homeland en een blog ingepland dacht ik er weer aan. Het was al half 10. Ik kwam niet ingelogd. What the fuck. Moet ik nu die € 7000 opnieuw bij elkaar sprokkelen? Ik kreeg al een zweetaanval bij het idee.

Toen waren er nog 3000 wachtenden voor me. En de tijd verstreek. De klok tikte 10 uur aan. YES! Ik zat er weer in. Gelukkig stond m’n hele wishlist er nog. Met hartkloppingen racete ik weer het hele assortiment door. Ik had elke categorie al 3 keer gehad. Na nog een tafelkleed, een iPadhouder voor in de keuken *needz* en wat duurdere zitzakken – je kan er nooit genoeg hebben – kwam ik aan de € 950o. Toen heb ik hem maar ingestuurd. Ik kon het mentaal niet meer aan. Weg ermee.

En nu: vtwonen voorjaarshuis, come to mommy.

bron vtwonen facebook