Observeren

Daarachter, daar ligt iets. Ze moet er naartoe, kostte wat kost. Ze laat zich op haar buik vallen en bestudeert het item nauwkeurig. Wat is het eigenlijk? Misschien kan ze proberen erbovenop te komen. Even afzetten.. Ene tweje.. Gelukt. Oke. Daar zit je dan. Links kijken, rechts kijken. Ze krabbelt op d’r achterhoofd. Niks te zien. Balen. Al die moeite voor niks.

Ze gaat weer naar beneden, want daar achter, daar moet ze zijn. Waarom weet ze niet, maar ze heeft zo’n voorgevoel. Al moet ze hemel en aarde bewegen, ze zal erachter moeten komen. Met alle kracht die ze heeft, duwt ze het grijze blok opzij. Onverwachts geeft het ding mee en tegelijkertijd beweegt haar lichaam naar achter. Wat een tegenkracht! Ze knalt tegen een ander ding aan – wat is dát nou weer verdomme – en dat witte ding geeft nog makkelijker mee. Met veel gepiep en gekraak komt er beweging in dit nieuwe interessante voorwerp.

Ze hurkt weer. Hier liggen opeens nieuwe kansen. Het grijze ding is vergeten. Ze kijkt spiedend in het rond maar ziet niks geks in deze omgeving. Toch voelt het niet oke, deze kans die zich zomaar voordoet. Dit kan niet goed zijn. Ze besluit het hazenpad te kiezen.

Ze staat op, werpt een laatste minzame blik op mij en manoeuvreert zich langs de grijze wasmand door de witte piepende deur. De gang op, op weg naar een leven vol warme vensterbanken, schuifspeldjes en brokjes voor het slapen gaan.

Het leven van een poes is zo gek nog niet.

6 Comments

  1. Ik vind Poes zo geweldig haha! Hoe ze ergens naar zit te staren waar wij niks zien.
    Soms kijk ik ook naar m’n katten en denk ik wauw, die hebben het echt goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *