De sportschool is het laatste jaar mijn tweede thuis geweest. Ik kwam er 4 keer per week en trainde m’n kont eraf. En in shape natuurlijk. Ook al is het in november en december minder geweest, na de feestdagen gaan we gewoon weer door. Over een half jaar moet ik echt die berg op dus m’n training gaat nu verlegd worden naar fietsenfietsenfietsen. Even geen krachttraining, maar (de winter in ieder geval) binnen fietsen in de sportschool. Maar nu is het januari en de sportschool is voor een maandje overbevolkt.

De mensen met goede voornemens – deze had je ook op 1 september kunnen hebben – ja, ik ben een goed voornemen hater – bestormen massaal de crosstrainers en rommelen wat aan op de apparaten.

Vanavond nog (maandag) deed ik mijn eerste spinningles van het jaar. Mijn sportvriendin appte al dat het bomvol was in de fitness. 4 januari he, appte ik terug.

Ik deed een programma van 50 minuten, peddelend door Spanje. Het programma was 2 sterren en op de conditie gericht, en was op zich niet heel zwaar. En er waren 2 rommelaars die na 30 minuten het voor gezien hielden. De nieuwe glimmende sportkleding had welgeteld 1 zweetdruppel gezien.

Overal hingen weer stickers in de sportschool met acties. Slimme marketing. Breng 1 vriend aan, krijg 1 maand gratis. 2 vrienden? Reken maar uit. Maar ik maakte vorige maand mijn vriend lid, en denk je dat ik iets krijg?

Maar waar het eigenlijk om gaat is mijn enorme gevoel van ongemak in deze maand. Ik blijf een ‘volle’ vrouw en hoewel ik vaste klant ben in de sportschool (want afgelopen jaar was ik er veel, maar ook daarvoor had ik al 3 jaar een abonnement, en ik ging toentertijd 2 maal per week) voel ik me in januari altijd niet op m’n plek. Ik voel me veroordeeld, ik denk dat andere mensen denken: “Zij is ook maar eens begonnen aan goede voornemens, werd wel eens tijd.” Enzovoorts. Ik zou wel met een bordje om willen lopen: “Ik kom hier 4 keer per week! Ik ben al jaren lid! Ik ben al afgevallen!”

Waarom voel ik me zo, waarom heb ik deze behoefte om mezelf te verdedigen? Ik ben helemaal niet onzeker. Natuurlijk wil ik wat kilo’s kwijt, maar ik ben daar voor mezelf en voor m’n gezondheid. Maar stiekem ben ik altijd een beetje huiverig voor andermans negatieve mening.

Is het ergens op gebaseerd? Ik denk dat het gebaseerd is op stereotypes in onze samenleving. Op wat je leest op internet, op wat je ziet op tv. Maar ik ga het bij deze omkeren. Ik ga deze negatieve energie ombuigen in energie om extra hard te sporten. De geniepige blikken tegenspreken door een ultra strak kontje te creΓ«ren. Door de mooiste bovenbenen te krijgen en als een idioot straks die berg op te fietsen. Want dat is het doel en dat hou ik voor ogen.

Herken jij je in zelfbedachte vooroordelen? Deel je ze met me?