Ik had al anderhalve week niet in de brievenbus gekeken. Niet uit angst, niet uit desinteresse, maar puur uit luiheid. Ik kom mijn gebouw binnen op de eerste verdieping en de brievenbussen staan op de begane grond. Ik stap gelijk de lift in en denk vaak niet na bij zoiets futiels als de post.

Toch gaat het in de loop van zo’n week knagen. Zou er iets belangrijks in zitten? Misschien mis ik straks een belangrijk stuk papier. En dan ga ik relativeren. Maar wat is nou echt belangrijk? Ik krijg nooit spannende post. Standaard krijg ik maandelijks 2 brieven van de Belastingdienst. Dat ik weer een stukje heb afgelost. Toevallig ben ik hiervan op de hoogte, daar het zij dat ik elke maand geld naar ze ze overmaak. (Gevalletje teveel zorgtoeslag gekregen, schijnt geen onbekend gevalletje te zijn.) Fijne post om te zien hoe ver je bent, onnodige papierverspilling omdat ik van mening ben dat dit ook digitaal moet kunnen.

Wat zouden we verder nog kunnen krijgen? Post van de woningcorporatie? Nee, de huurverhoging is al geweest. Verlaging is wishfull thinking. Meestal sturen zij slappe brieven zoals (in een notendop): “Beste huurder, laatst is er 2 keer ingebroken op het parkeerdek en in diverse auto’s. Hier gaan we helaas niks aan doen. Camera’s hebben geen zin omdat inbrekers zichzelf vaak vermommen. De boel afsluiten met bijvoorbeeld een hek of prikkeldraad is te duur. Een ander toegangssysteem is te duur. Dus we gaan er niks aan doen. Wees zelf maar lekker voorzichtig, joe.” Dit soort brieven zijn het lezen niet eens waard. Dus als er nog meer van dit in de brievenbus ligt, nah. Laat maar.

Als ik nou de loterij gewonnen heb? O ja, dan moet je wel meedoen aan een loterij Margo. En zullen ze je dan niet bellen trouwens? Of een e-mail sturen? Denk niet dat ze me inderdaad zouden berichten via de post.

Misschien krijg ik nog post van.. oh, who am I kidding. Mijn brievenbus ligt meestal gevuld met troep waar ik niet om vraag (nee nee sticker wordt hard genegeerd), briefjes van waarzeggers (in mijn oude huis spaarden we ze en plakten we ze op het keukenkastje) en toen ik hem uiteindelijk leegde waren er welgeteld 2 enveloppen. Waaronder een kerstkaart voor meneer Pondohi, de vorige bewoner die al 3 jaar hier weg is. Van z’n oma – waarom weet zij niet dat hij verhuisd is? Maar dat is weer een ander verhaal.

De brievenbus en ik: it’s complicated.