Vakantiestress

Ondanks dat ik niet per se een zenuwpees ben, heb ik wel altijd last van vakantiestress.

Neem nou dit tripje naar Dublin. We zijn gisterochtend vertrokken. Dinsdag dus. Kwart voor 9 zouden we thuis wegrijden. Omdat mijn vriend en de klok niet echt goede vrienden zijn, vertelde ik hem half 9. Dat beetje speling zorgt voor rust in m’n toch al “wat moeten we allemaal nog doen” chaotische hoofd.

Want er moet altijd nog shit gebeuren. Zeker na de feestdagen. Het huis is een zooitje, ik heb niet eens ontbijt in huis, er moeten nog 3 wassen gedraaid worden (is alles wel op tijd droog?!) en ik moest eigenlijk ook nog schoenen kopen voor oud en nieuw. Een must, snap je wel natuurlijk.

Zondag lag ik met een kater op bed (27 en ik leer het nog steeds niet) dus gebeurde er niks. Ach, niet helemaal, vriendje had opgeruimd. Voor een deel dan.

Maandagochtend ging ik even naar Zuidplein om de Primark te plunderen. Erna gauw boodschappen doen. Ik moest nog 3 blogs vooruit schrijven en ook zou er nog een man van Eneco komen om de watermeter te vervangen. Tuurlijk joh, de timing is perfect. Verder met die 3 wassen, koffer inpakken, sleutel exchange met de vriendin die voor Poes zorgt (en dit gaat altijd gepaard met een drankje en een hoop geklaag over het leven, want oh wat hebben we het slecht), bedenken wat er allemaal mee moet voor die 5 hele dagen.

Nu ik dit tik zit in het vliegtuig en ik weet nog steeds niet of ik wel genoeg sokken bij me heb. Gelukkig is Ierland geen derdewereldland en kan ik nog wel even shoppen.

Goed. Dinsdagochtend. Had ik half 9 vertrekken gezegd? Mijn liefde heeft alle tijd van de wereld en we vertrokken 5 voor 9. Ik was al stampvoetend naar beneden gegaan (“IK KAN DIT NIET AANZIEN”) terwijl hij nog in conclaaf was met z’n koffer (“Zit de oplader erin of niet?”) Ik wachtte beneden en de stress werd me teveel. Ik stapte weer de lift in en zoefde naar boven. “Waar blijf je nou?” siste ik hem toe. Want o wee als de buren het horen. Hij negeerde me wijselijk en we vertrokken uiteindelijk 10 minuten te laat.

We haalden onze vrienden op, die trouwens ook geen haast hadden. Op het vliegveld moesten de koffers nog omgepakt worden en god, wat had ik bewondering voor hun chill. Vriend en ik hadden elkaar waarschijnlijk allang voor rotte vis uitgemaakt. Maar nu wisselden we een blik van verstandhouding: ha, kijk ons eens goed georganiseerd zijn. Ik voelde me wijs en verstandig. Kots emoticon.

Met nog 1 minuut op de klok voor de koffer incheck wenste de grondstewardess ons een fijne vlucht. Op naar de gate. Koffer leeg, schoenen uit. Door de douane. O wacht, laten we nog even wat kopen bij de duty free shop. Het zweet prikte in m’n oksels. De rij voor de gate slonk en ik.wilde.dat.vliegtuig.in.

Onze reisgenoot werd nog even opgehouden door de douane. Iets met een openstaande flitsboete. Pijnlijk, maar gelukkig snel opgelost. Om 11.25 zaten we in het vliegtuig en om 11.30 vlogen we weg.

Zucht. Rust.

7 Comments

  1. Oh zo herkenbaar dit! Het is altijd zo’n gestress en dan doe mijn vriend het altijd op zijn gemakje terwijl ik als een kip zonder kop door het huis zit te rennen. Vakantie vind ik ook altijd zo gestress! Leuk artikel, heel leuk geschreven!

    Liefs! Evelien

  2. Oh wat herkenbaar haha. Ik zeg ook altijd minimaal een half uur van te voren. Waar we ook heen gaan. Ik hoop dat je ondanks je misschien te kort aan sokken toch lekker kan genieten! Veel plezier.

  3. Haha ik word gewoon zenuwachtig van je verhaal joh. Ik begrijp je helemaal! Ik ben precies hetzelfde als jij. Gelukkig is ales goedgekomen en waren jullie op tijd. Maar die stress… Oooh hou op!

  4. Haha, duidelijk. Ik ben niet de enige met vakantiestress. En met een vriendje die geen vrienden is met de klok. :’) Ik vertel vriendlief vaak een half uur eerder dan de vertrektijd, zodat we dan ongeveer wel in de auto zitten. Mannen… Máár lekker genieten van jullie citytrip!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *