Ik heb dus last van m’n schouder en nek. Ik heb een werveltje laten verschuiven in m’n nek (knap hΓ¨, dat kan ik) en op woensdag ging ik echt door de grond. Omdat zelfs m’n telefoon vasthouden pijn doet, besloot ik mega slim om Whatsapp voor desktop te gebruiken. Ik dacht slim? Ik dacht verkeerd. Uw favoriete technical goddess had een offday.

In eerste instantie stuiterde ik dolgelukkig op m’n stoel. Zo kon ik in m’n lunchpauze effe al m’n appies bijwerken zonder dat ik elke keer die ellendige nek voelde trekken. Het voelde alsof ik op MSN zat. Nostalgie van de vleermuis die met veel poeha (“DUMDUMDUMDUMMMMM, DUMDUMDUMDUMMMM”) fladderend op je scherm verscheen. Ik vond het helemaal leuk, dat merk je dus wel.

Ik kon alles. Individuele appies, smilies, lekker zonder hoofdletters (oeh) en ook groepsapps.

Behalve die ene. Met m’n 2 BFF’s. In een groepsapp die al sinds 2012 bestaat. Elk jaar vier ik het oprichten van dit groepsgesprek. Ik vind het een mijlpaal, nu al bijna 4 jaar.

Opgewonden als ik was over een event waar ik voor was uitgenodigd, stuurde ik: “AM! Dit had ik je nog niet verteld he?” Ik ratelde het hele verhaal in een volgend appje, maar zij kreeg na die ene zin niks meer binnen. Urenlang zaten mijn friends for life in spanning terwijl ik in de veronderstelling was dat mijn verhaal binnengekomen was en ik tevreden achterover kon leunen, wachtend op een “WAT GAAF” reactie.

Dream on Marg. Want de berichten kwamen nooit aan. De enkele vinkjes werden omgetoverd tot klokjes en na verloop van tijd tot onverbiddelijke rode uitroeptekens. Over and over again bleven ze onverbiddelijk rood, hoe vaak ik ook op “Verstuur 11 berichten opnieuw” klikte. Wanhopig werd ik ervan.

Telefoon uit, telefoon aan. Softe reset. Internet uit, internet aan. Vinkjes, klokjes.

Ik verliet de groep. Ik werd weer aangemeld. Hij deed niet eens meer moeite om vinkjes neer te zetten, het werden direct klokjes. Ik maakte een 2.0. Met pijn in m’n hart, want ja, 11 februari 2012 staat in m’n hart gekerfd. Klokjes. Er werd een 3.0 gemaakt, door 1 van hen, zodat ik geen beheerder zou zijn. Klokjes.

Samen maakten ze mij een beetje belachelijk en verzonnen hele complottheorieΓ«n over hackers. Ik zat heel hard “hahaha” te typen. Tegen mezelf. En de klokjes. Bitches.

Ik gaf het rust en ging met m’n scheve ruggetje vroeg slapen, in de hoop dat Whatsapp na een nachtje rust ook weer hersteld zou zijn – evenals mijn schouder.

Om 7 uur stuurde ik vanochtend het eerste appje. JA! Een vinkje! Het werden 2 grijze, het werd een blauwe. Er werd gelachen. We konden weer praten.

Life was back to normal.