Vorige maand schreef ik een blog over eet- en sportdoelen. Uiteraard moet ik jullie even op de hoogte stellen van wat er in de tussentijd gebeurd is. En dat is: niks. Geen van deze doelen zijn behaald. Vind ik dit erg? Welnee!

Want eind november verschoof er een werveltje in m’n nek. In eerste instantie dacht ik gewoon dat ik verkeerd gelegen had in bed en dat ik een spiertje verrekt had. Na een paar dagen niks doen ging het ook langzaamaan weer beter en na een dag of 5 ging ik weer sporten. Ik deed heel rustig aan maar toch was het teveel, want de volgende ochtend was de pijn 500 keer verergerd en kon ik niet eens meer m’n eigen jas aandoen. Ik ging spontaan langs de fysio op de fitness (wanhoopsactie ;)) maar gelukkig had hij even tijd! De volgende ochtend kon ik direct langskomen voor behandeling. Ik moest wat bewegingen uitvoeren en uiteindelijk bleek dat er een werveltje niet helemaal lekker zat. Dit zou zichzelf herstellen, als ik maar rust hield en hij zou de spieren masseren zodat deze zouden gaan werken – de wervel zou vanzelf wel weer op zijn plek gaan zitten.

Ik kreeg een super massage en hij legde sporttape aan. Dit bleek precies wat ik nodig had, want een dag later voelde het al zoveel beter. Ik mocht niet sporten – hooguit cardio en lichte beentraining. Dit deed ik 2 keer in de week. Niet wat m’n lijf gewend is, maar ik moet zeggen dat het wel even fijn was.

5 dagen later ging ik weer bij hem langs voor een tweede massage en nieuw tape. De pijn was minder erg, maar nog steeds mocht ik niet op de spinningfiets en mocht ik nog steeds niet aan de krachttraining. Na nog een week rust ging het eigenlijk wel weer goed. Ik ben weer gaan sporten, maar wel rustig aan. Ik bouw het rustig op want ben bang voor weer iets. Het zal vast niet gebeuren, maar ik neem liever het zekere voor het onzekere.

Hierdoor heb ik dus maar op 50% kracht gesport en heb ik de laatste 1,5 week ook m’n eten laten versloffen. Maar wel met opzet. Ik vind het wel even goed zo. Geen smoezen, geen excusen: na een jaar bikkelen laat ik het even rusten. De feestdagen komen eraan en volgende week ga ik naar Dublin. Ik ken m’n max en ik kan goed de rem erop zetten, maar ik ga niet letten op koolhydraten, vetten en suikers. Even niet. Tot in het nieuwe jaar.

Want ik heb een nieuw plan. Ik ga stoppen met het trainen bij de PT. Ik moet volop gaan trainen voor de Mont Ventoux en de focus zal voornamelijk op fietsen liggen, en naarmate het zomer wordt zal dit nog wel meer worden. Krachttraining heb ik ondertussen best wel veel verstand van (al zeg ik het zelf, ahum) en dit zal ik ter onderhoud nog 1 of 2 keer per week gaan doen. Maar om m’n conditie op te bouwen met fietsen, heb ik geen personal trainer nodig.

De voedingsinzichten die ik van haar heb gekregen zijn enorm leerzaam geweest. Maar ik ben nu toe aan iets nieuws. Ik ben me nog een beetje aan het oriënteren, maar ik denk dat ik het boek van The Green Happiness ga kopen en hier een hoop nieuwe inzichten uit ga opdoen. Ik heb er zin in, en ik heb er vertrouwen in. Volgend jaar weer een jaar 😉