Donderdag was ik heel even in het Kruidvat voor wat nuttige aankopen. Voor mij bij de kassa stond een Engels sprekende man. Hij kocht een blikje RedBull, wat helaas in zijn handen uiteen spatte bij de kassa. Afgezien van het feit dat zijn windjack onder deze zoete meuk zat, kleefde ook de vloer al binnen no time. Het bepukkelde puberjongetje achter de balie stond verlegen te lachen en bood een aantal keer zijn excuses aan (en een handdoek), terwijl de Engels sprekende meneer dit ook deed.

Het puberjongetje drukte op de bel voor assistentie van zijn collega. De dame in kwestie had het te druk met roken en schoot gauw even naar binnen terwijl ze riep: “Hakim! Je belde?” Hij legde in 1 zin uit wat er gebeurde en ongeïnteresseerd antwoordde ze: “Mot je een handdoek?” Hakim legde uit dat dat al geregeld was en wilde eraan toevoegen dat de vloer nog vol lag met zooi, maar zijn blonde collega was alweer naar buiten gesneld. Ik omzeilde de plassen RedBull en na het afrekenen ging ik Mister Windjack achterna naar buiten. Hij stond zichzelf nog te fatsoeneren bij zijn fiets, terwijl van een afstandje de rokende Kruidvat medewerksters het voorval bespraken. De blonde dame kreeg een ingeving en rende naar binnen toe.

“Hey meneer, effe wachten, ze gaat een nieuw blikkie voor je halen!” riep het andere meisje Mister Windjack toe. Geen idee hebbende wat ze zei, riep hij vragend terug” “I’m sorry?” “Nee geef nie! Maak allemaal niet uit, ze haalt gewoon effe een nieuwe voor je!” was haar goedbedoelde respons.

Vanbinnen ging ik kapot van het lachen om deze spraakverwarring. Een fractie van een seconde dacht ik: zal ik me er mee bemoeien? Maar eigenlijk was het veel te mooi, en heb ik het zo gelaten. Glimlachend ben ik weggefietst.