OWNENL 3: Ook een dip moet je delen

Als je dan blogt over afvallen, fitnessen, healthy recepten en o ik ben zo lekker bezig, moet je ook de dieptepunten delen, vind ik. Afgelopen week had ik een megadip. Ik wist het al de hele maand dat het niet lekker liep, ik had er ook over geschreven in m’n vorige blog. Toen hoopte ik nog dat ik het me allemaal inbeeldde en dat het wel meeviel. Maar ik kreeg de grip op m’n gezonde voedingspatroon niet 100% terug. Ik denk voor 75%. Maar dat is dus te weinig, wat resulteerde in een ellendig PT bezoekje.

Ik wist dat het resultaat ruk zou zijn. M’n voorgevoel liegt nooit. Ik was inderdaad iets aangekomen, ongeveer 3cm bij m’n buik. In eerste instantie dacht ik, oh whatever, ik dacht het toch al, komt wel weer goed. Maar toen begon de aansluitende training en die viel me lichamelijk en mentaal verrassend zwaar. Ik sliep al een paar nachten slecht, had weinig energie en had mezelf teleurgesteld. Vooral dat laatste hakte er meer in dan ik had verwacht. Ik wist dat ik het niet super had gedaan, maar ik at geen zakken chips leeg, ik nam geen repen Tony’s bij de lunch. Maar de dingen die ik deed, hadden blijkbaar genoeg invloed. Ik baalde op dat moment zo enorm van mijn lichaam: hoe rot het werkte, hoe erg het niet deed wat ik wilde en eigenlijk had ik er gewoon een hekel aan gekregen. Dit gevoel had ik nog nooit eerder gehad.

Tijdens de eerste oefening (legpress up) brak ik al. Ik bood m’n verontschuldigingen aan voor m’n tranen, maar ik kon ze ook niet tegenhouden. Wat erg fijn was was dat ik in de spiegel stond te kijken tijdens deze oefening. Er gaat niks boven zweten en janken tegelijk! Goed, ik klaagde een beetje tegen de PT en ik droogde de boel weer. Ik hobbelde achter haar aan naar de kettlebells en swingde die 30 keer de lucht in. Tering. Toen moest ik dynamisch planken. ‘Doe deze superset maar 5x,’ zei ze. ‘5x?’ riep ik lichtelijk in shock. Ze knikte stoïcijns. Ik begon met planken en na 3 keer kon ik gewoon niet meer. Ik moest zo hard huilen. Ik wist niet waar het vandaan kwam en ik ging op m’n knieen zitten. M’n PT was volgens mij verward door mijn gejank. ‘Laat maar even gaan, gooi het er maar uit,’ zei ze.

Weet je hoe ik me op dat moment voelde, middenin de sportschool? Iemand uit een afval-tv-programma. Een dik wijf wat haar oefeningen te zwaar vond en het allemaal niet meer aankon. Terwijl ik echt nooit problemen heb gehad met de sportschema’s. Ik deed ze gewoon, ik zweette er op los, ik had spierpijn, ik klaagde, maar het lukte allemaal. Maar nu? Ik kon amper m’n eigen arm optillen. En nu zat ik op een matje te brullen en ik weet zeker dat mensen ook zo over me dachten.

Toen ik mezelf weer bij elkaar had geraapt gingen we gewoon verder. Ik zei ook eerlijk dat ik geen energie had, en gelukkig mocht ik deze superset overslaan (alleen deze keer!). Verder knalde de PT me als een boksbal de sportschool door. Tussendoor maakten we nieuwe afspraken. Ik ga nu 2 keer per maand bij haar langs. Nog meer die stok achter de deur, nog minder kans om te cheaten. Het was mijn idee om mijn eten (en beweging) op te schrijven en zij bood aan dat ik het mocht mailen en dan zou ze bijsturen waar nodig. Dit was voor mij dé oplossing: ik heb zicht op wat ik eet, en ik eet meteen netjes want ik wil niet laten zien dat ik zwakke momenten ken & ik wil ook niet liegen hierover. 2 vliegen in 1 klap.

Ik ga al heel de week voor 11 uur naar bed en ik voel me nog niet bruisen van energie, maar ik hoop dat dit vanzelf wel weer bijtrekt. Het eten van meer groentes zal hier ook wel weer aan bijdragen, denk ik.

Het bijhouden van m’n eten doe ik nu al 3 dagen en ze mailt me direct terug met tips. Bovenal zegt ze dat ik meer groente moet eten. Dan geeft ze suggesties voor salades en shakes, en hoewel ik niet alles even lekker vind klinken, vind ik het wel super dat ze dit voor me wil doen. Ik wil ook heel graag slagen en gezond worden, maar momenteel kost het me gewoon heel veel moeite. Iemand moet me weer op het gemotiveerde & gezonde pad trekken, en ik hoop dat het haar op deze manier lukt. Oh en laat ik m’n vriend niet vergeten, want hij doet ook z’n best. En ik hoop vooral dat het mezelf lukt.

Zo. Fiew.

8 Comments

  1. Een dipje zo nu en dan hoort erbij! Ik herken het heel erg, mijn vriend belandde (niet ernstig gelukkig) in het ziekenhuis en vanaf toen heb ik mijn Mojo een beetje verloren. Anderhalve maand alweer. Maar hey, het is nooit een rechte lijn en dat hoeft ook niet. Als je het maar weer oppakt en ik weet zeker dat je de motivatie weer gaat vinden en dat de knop weer omgaat!

  2. Wat dapper dat je ook je dieptepunten met ons deelt. Maar meid, je kunt het. Dat heb je de afgelopen tijd wel laten zien! Dit is slechts een tegenslag waar je uit gaat komen. Voor je het weet, zit je weer op het goede spoor en laat je iedereen in de sportschool zien wat voor een doorzetter jij bent!

  3. Wat ontzettend dapper dat je ook de mindere momenten met ons deelt! Ik vind dat je hier heel mooi en eerlijk over hebt geschreven, en ik snap hoe vervelend je je moet hebben gevoeld in de sportschool, maar soms is het inderdaad beter om alles even te laten gaan. Dan is het er in ieder geval uit!

  4. Ah wat knap dat je dit deelt. Ik kon je beschrijving helemaal voor me zien, zo sneu 🙁 Iedereen heeft wel eens een inzinking, of het nu met sporten is of met iets anders. En nu is het er ten minste even allemaal uit en kan je er weer tegen aan. Fijn dat je haar mag mailen ook! Ben benieuwd hoe je dit gaat bevallen.

  5. Zoals al gezegd is, geloof ik ook dat zo nu en dan een dipje erbij hoort! Super kut, maar een stijgende lijn is het bijna nooit. Fijn dat je je PT altijd kunt mailen en dat ze ook voedingstips geeft 🙂

  6. JE BENT EEN TOPPER! Niets kan altijd even goed, perfect, gezellig, gelukkig gaan. Zo’n dip mag… Leuk is anders 🙁 Maar man, je bent zo goed bezig!! Alle respect hier!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *