Op weg naar een nieuw lichaam 1

Sinds december sport ik met een PT (zoals ik hier al vertelde) en sta ik op een vrij saai en beperkt dieet. Maar het werkt als een trein en ik de loop van de tijd ben ik al aardig wat vet kwijtgeraakt. Mijn spiermassa stijgt dus ik let niet op kilo’s in gewicht. Bij m’n laatste meting afgelopen vrijdag was ik weer 9% vet en overal centimeters kwijt. Tijd voor taart! (geintje)

De weg naar een nieuw lichaam is lang en kan soms best zwaar zijn. Hoewel je naar iets positiefs toe werkt, is het soms heel moeilijk om dat beeld voor ogen te houden en wil ik er soms wel het bijltje bij neergooien.

Deze serie van posts gaat over de struggles van de weg naar een nieuw lichaam, en telkens de vibe vinden om door te blijven gaan terwijl het hele gebeuren je zo tegenstaat.

2 weekenden geleden zag ik zomaar weer een enorme verandering waar ik aan de ene kant echt blij mee ben, maar waar ik ook een beetje om moest huilen.

The struggle van een nieuw lichaam 1: vel. Huid. Gatverdamme losse huid. Mijn huid, maar alsnog gatverdamme.

Weegschaalangst

Ik vond altijd dat ik ‘compact’ dik was. Ik heb slechtere perioden gekend, waarin ik echt een luchtballon leek, maar de laatste jaren zat het voornamelijk rond m’n buik en bovenbenen geconcentreerd (inclusief kont!) en op zich vond ik dat wel prima. Maar ook weer niet helemaal, want wie is er ooit helemaal tevreden? En op eigen kracht ben ik eind 2013 tien kilo afgevallen. Door m’n eetpatroon te wijzigen en regelmatig te sporten. Natuurlijk kom je daarna weer stil te staan en heb ik een jaar getobd met BodieBoost. In dat jaar heb ik serieuze weegschaalangst ontwikkeld.

Als hier nog geen fobie voor is, heb ik het uitgevonden. Het woordenboek kent het ook niet. Maar het werkt als volgt: elke week werk je naar de zaterdagochtend toe. Het moment waar je, na toiletbezoek, op de weegschaal moet gaan staan. Op dit moment kom je erachter dat je weer een week verspild hebt. Is er iets af? Nee. Is er iets bijgekomen? Nee. Je staat stil. Al voor de zoveelste keer. Kut.

Met zenuwen in m’n lijf moest ik elke keer weer de weegschaal op. Met de nodige tranen elke week ging ik weer, op naar de teleurstelling die ik binnen een minuut zou krijgen. Want ik viel niet af, terwijl ik naar mijn idee niks geks deed. Dat bleek ook wel, want ik kwam ook niet aan. Wat moest ik dan anders doen? Op een gegeven moment ben ik gestopt met proberen thuis, maar bij de PT moest ik dan weer voor het eerst. Zij meet me nu maandelijks (soms na 1,5 maand) en nog steeds heb ik de zenuwen, vlinders in m’n buik. Die angst gaat denk ik nooit meer weg.

Hapjes

Want ik wil namelijk niet falen. Ik wil mijn doel bereiken. De eerste periode dat ik heb getraind en gegeten volgens haar schema ging als een speer. De tweede periode niet; ik dacht bij heel veel dingen “Oh, die kan wel, ik kan dit best eten want dit deed ik toen ook en toen viel ik ook af.” Ik dacht dat helaas iets te vaak en de kilo’s kwamen er braaf weer bij, want zo werken ze, die kilo’s. Ik vond het een vreselijk gevoel om te zien hoe ik weer op 0 stond. Alles waar ik de eerste maand voor had gewerkt, had ik de tweede maand heel makkelijk weggegooid. En ik kon alleen mezelf de schuld geven, want ik wist wat ik fout had gedaan.

Nu heb ik gelukkig weer 2 positieve metingen achter de rug, maar nu hebben we het vel. Het is een positief iets, een tastbaar iets, waaraan iedereen kan zien dat ik vooruit ga. De PT zei vrijdag: “Ik merk dat het huid is en steeds minder vet, want ik kan het al moeilijker vastpakken.” Ze bedoelde vastpakken met de vetmeettang, 1 van de fijne vernederingen van de meting. Goed nieuws, yes, maar wat moet ik hier nou weer mee?

Losse huid

De gedachte van losse huid sluimerde de afgelopen maanden heus wel in m’n achterhoofd, maar ik had niet gedacht dat het echt zo ver zou komen. Ik had niet verwacht dat ik zo ver zou komen, misschien is dat een betere verwoording. Ik ging Googlen en las 2 dingen: 1: een operatie kost € 2800 en 2: als je jong bent herstelt je huid zich vanzelf in 1 – 2 jaar.

Ik kreeg hierdoor 1000 vragen. Wat is jong genoeg? Ik ben 27, is mijn huid nog wel elastisch genoeg dan? Wat kan ik doen om dit te bespoedigen? En die operatie, wordt dat vergoed? En als ik dat nu doe en ik trek de boel strak, en ik wil over een paar jaar kinderen, is dan alles voor niks geweest? Waar doe ik dan het beste aan? Error, mayday, Houston we have a problem.

Ondertussen is m’n error alweer een beetje gezakt en ga ik gewoon door met sporten en diëten, want het einde is nog niet in zicht. Dingen die je kan doen om de boel een handje te helpen zijn bijv. veel water drinken (duh), smeren met allerlei crèmes en sporten. Goh. Nou, we zien wel waar dit schip strandt. En dan wordt het nog geen bikini in Vietnam. Dan koop ik toch een sexy badpak, ook goed.

The struggle 

Natuurlijk ben ik sarcastisch als ik het woord struggle gebruik, en heb ik helemaal niet het gevoel alsof ik aan het strugglen ben. De strijd tegen de kilo’s, ja, wie kent die zin niet. Maar het is ondertussen een leefwijze geworden (ik had nooit gedacht dat ík dat zou zeggen) en het bevalt me aardig.

Binnenkort wil ik weer zo’n post doen. Heb je suggesties voor het onderwerp, bijv. sportschema of voeding? Let me know!

9 comments

  1. NailTalk schreef:

    Dappere, mooie dame ben je. Wederom mooi geschreven!

  2. Hennie schreef:

    Mooierd! Jij komt er wel. Inclusief vetschortjes maar waarschijnlijk zonder. Je bent nog jong. Herkenbaar. Jouw strijd. Ik heb hem ook gevoerd. Ben in 2008 bijna 50 kilo afgevallen en lijd nog steeds licht aan weegangst. Maar het gaat steeds beter en dat geldt ook voor jou. Ik heb wel een correctie laten uitvoeren maar ik kreeg het vergoed. Daarmee haf ik mazzel. Jij bent nog zo jong, bij jou rekt het wel weer mee terug. Dapper ben je. Echt!

    1. Margo schreef:

      Wauw Hennie, dat had ik niet verwacht! Wat knap van je, en wat een voorbeeld ben je opeens voor mij. Dank je wel, liefs!

  3. Jessica schreef:

    Och die weegschaal, ik haat hem ook zo erg. Ik heb er ook bewust geen in huis en weeg alleen op de sportschool. En toch haat ik hem iedere keer als ik er op ga staan. Daarom is meten en foto’s maken ook zo fijn, want hoewel ik op hetzelfde getalletje bleef staan zag ik door de metingen mijn lichaam wel veranderen! Een hele herkenbare post dit. Je bent goed bezig meis!

    1. Margo schreef:

      Ja he, ik vind het fijn dat jij dit ook hebt (niet voor jou!) maar wel voor mijn bevestiging. Dankzij jou ben ik ook foto’s gaan maken (en dat is echt vreselijk om te zien) maar als het helpt bij het zelfbeeld, ben ik voor! Thanks <3

  4. Jorinde schreef:

    Dappere Margo, wat ontzettend mooi geschreven! Dat “oh dit kan wel even, dan loop ik een blokje extra” en die teleurstellende zaterdagochtend weegmomenten komen me maar al te goed voor. Knap van je dat je al zo ver bent gekomen, meis, je kan al zo ontzettend trots zijn!

    1. Margo schreef:

      Thanks Jor, wat lief! <3

Laat een reactie achter op Hennie Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *