Oh yes, het was een tocht, maar uiteindelijk heb ik toch een autootje weten te scoren! Ik heb een prachtig Fiat Seicentootje en het is een schatje. Een klein mini autootje die zo in een Lidl shopper past.

Ik was al weken op zoek en had al een aantal auto’s bezichtigd. Noem je dat ook zo met auto’s? Maar anyway, ik had niet zo’n hoog budget ingesteld omdat ik de auto niet dagelijks hoef te gebruiken. Ik woon op 10 minuten fietsen van m’n werk af, ik doe in de stad alles fietsend. Maar omdat m’n nichtje nu wat ouder wordt en ik vaker kan gaan oppassen, is het wel handig als ik eigen vervoer heb en niet afhankelijk ben van het immer langzame OV. Sowieso het afhankelijk zijn van andere mensen – kan ik een auto lenen – kan ik mee terug rijden – kan ik mee heen rijden – was ik spuugzat. Marg is 27, tijd voor een eigen auto.

Met het lage budget was dat zo makkelijk nog niet, want natuurlijk mankeert elke auto wel wat. Maar hij hoeft niet afgeragd te zijn en onder de roest te zitten, en ik moest het model nog wel enigszins bij mezelf vinden passen. Het vriendje heeft zich wekenlang op deze taak gestort, totdat we afgelopen zaterdag, een beetje op de bonnefooi, m’n Seicie tegenkwamen. Ik was meteen al verkocht natuurlijk, maar mannen moeten altijd onder de auto gaan liggen en de motorkap omhoog doen om een beetje interessant te gaan staan loeren. Maar eigenlijk viel hier niks op aan te merken.

Dus na al die jaren me kapot ergeren in de bus, kan ik nu lekker in m’n eigen dinkytoy stappen! Ik ben blij.