Ik heb een webshop. Ik schrijf dit niet om deze shop te pluggen, want ik heb een besluit genomen om de webshop te sluiten. Niet per direct, maar als de winkel een beetje leeg is gaat de stekker er uit. Ik wil deze serie schrijven om mijn belevenissen (soms bijzondere, vaak leuke maar ook gewoon algemene) te delen.

In deel 1: waarom ik besloten heb te stoppen.

Ik heb dit besluit eergisteren genomen. Het was geen impuls, wat mensen in mijn omgeving wel denken. Sterker nog, in september lag ik er aan het zwembad in Griekenland al over na te denken. De lol was er vanaf. Klanten krijgen was moeilijk, marges zijn klein. Maar het was zomer, het was rustig, ik moest gewoon nog even doorzetten. And so I did.

Ik zette door en de omzet steeg weer een beetje. Meer verkopen, maar niet per se meer producten. Ik verkocht leuk, maar vooral ook producten van andere leveranciers – waardoor de omzet dus hoog leek, maar ik mijn deel aan de leveranciers nog moest inleveren, en dat verwerkte mijn webshopprogramma niet.

Ik zag een bekende dame met een webshop stoppen. Ze was eerlijk: 1 van de redenen waren de lage marges. Ik vocht met hetzelfde probleem. Langzamerhand ging de lol er weer vanaf. Als ik bestellingen binnen kreeg, dan stond ik te springen om ze in te pakken en weg te brengen. De laatste 2 maanden dacht ik telkens: meh, morgen. Dat hoort niet, het prikkelde me niet meer, ik had er geen zin meer in.

Tegelijkertijd had ik een mega gezellige community opgebouwd op Facebook. In een andere ergernispost vertel ik hier meer over. Door het gluren in andere communities begon het me wel een beetje te dagen waarom het niet zo hard liep bij mij: ik had geen uniek product. Je kon het ook ergens anders halen. Ik dacht eerst, als je met de laagste prijzen stunt, hoeft dat niet uit te maken. Maar blijkbaar wel. Men heeft liever iets unieks. Tja.

Geloof me, ik heb hard nagedacht om in mijn shop iets unieks te verkopen, wat er wel bij aansluit. Maar ik vond het niet. Tja, tenzij je veel geld investeert. Heb ik niet. Of eerlijk gezegd: heb ik er niet voor over. Ik heb er de laatste 1,5 jaar al een hoop eigen geld in gestoken. Toen uit m’n cijfers bleek dat ik vorig jaar verlies had gemaakt – ja, het is het eerste jaar (plus 4 maanden) en ja, ik weet dat ik de voorraad niet mee mag rekenen – toen was ik er wel een beetje klaar mee.

Toen ik met m’n vriend gesprekken had over werk – hij heeft z’n eigen bedrijf en had al gesprekken gehad voor bedrijfsovername – begon het bij mij ook te kriebelen. Een nieuwe uitdaging. Iets doen waar je plezier uit haalt (o ja, en wat me bij voorkeur weinig tot geen geld kost).

“Maar het is toch een hobby?” zei m’n broer. Een hobby die zoveel geld kost en zoveel tijd, een hobby waar je geen plezier meer uithaalt, ik denk dat dat geen hobby meer is. Ik denk dat dat een verplichting is geworden. En verplichtingen zijn nooit leuk.

Ik heb de afgelopen 1,5 jaar echter wel met veel plezier aan m’n webshop gewerkt. Ik ben dol op het klantcontact, het mooi maken van pakketjes en de shock wanneer ik opeens weer een aantal bestellingen had per dag. Ik heb door de webshop ook een hoop leuke mensen leren kennen, dus ik had het zeker niet willen missen.