Ik heb een nichtje

Sinds september 2014 heb ik een nichtje. Dat is vrijwel 1 van de meest fantastische dingen die er in m’n leven gebeurd is.* Voor haar voel ik dingen… ik wist niet dat ik die gevoelens had. Zij is zo prachtig, zo lief, zo guitig: kan er de hele dag naar kijken.

Haar eerste tandeloze glimlach bracht tranen in mijn ogen. ‘Kijk nou,’ riep ik. ‘Kijk nou!’ Maar het moment was alweer voorbij. Maar het was ons moment, op haar kraamfeest, en hoewel ze 90% van de tijd lacht (en dat zijn ook prachtige lachjes), geen lach haalt het bij die dag.

Toen ze haar eerste tandje kreeg tijdens het familieweekend, en het hele huis wakker hield met haar gebrul, kon me dat niks schelen. Dan slaap ik toch morgen wat meer.

M’n moeder past 1 dag in de week op haar op. Daar ben ik stikjaloers op.

Als ik met m’n broer Facetime, kijk ik alleen maar naar haar. Dan beeld ik me graag in dat ze me herkent en het lollig vindt met me te praten. Dat denk ik echt.

Ik ben bang dat ze haar andere tante’s of oom straks leuker vindt dan mij.

Ik denk dat ik doodga van liefde als ik ooit zelf een kind krijg. Misschien is het beter als ik altijd maar tante blijf.

*de liefde voor mijn liefde niet meegerekend natuurlijk

2 Comments

  1. Ik ben dan weliswaar geen tante, ja tante van mijn wederhelft zn broers en zus hun kinderen. Maar het voelt niet als Tante. Wel ben ik moeder van inmiddels volwassen zonen. Ik begrijp wat je bedoelt. Ik hou zoveel van mn kids dat het soms pijn doet. Toen mijn oudstezoon de eerste x in 2008 als 18 jarige 4,5 naar Afghanistan ging als militair zijnde deed dat zo’n vreselijke pijn, echt dat wens je niemand toe. Zoveel liefde dat het pijn doet! 😉 Xxx

    1. Nou, dat lijkt me heel moeilijk voor je Mandy! Maar zo beschrijf je het inderdaad het beste – zoveel liefde dat het pijn doet. Toch wel een mooi ding he? xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *