Blog #2 Huisdierenliefde

Lief blog,

Vorige week moesten mijn broer en zijn vrouw hun 12 jaar oude hond laten inslapen. Hij was op, oud, leed aan allerlei dingen. Het was een enorm moeilijke beslissing want ze hielden natuurlijk zielsveel van hem, en hij was vooral nog zo vrolijk. Ondanks zijn lichamelijke gebreken, wilde hij mentaal nog steeds. Altijd kwispelen, altijd even uit z’n mand komen als je daar kwam. Wilde graag kroelen, vroeg altijd je aandacht en er zat echt geen greintje kwaad in. Echt een schat.

Maar het was echt klaar. Zo’n afscheid gaat natuurlijk gepaard met enorm verdriet. Verdriet voor beide families, hoe stom het ook klinkt. Maar iedereen kent dat beest al 12 jaar. Iedereen zorgde ook eigenlijk op zijn/haar manier voor hem. Ik vond het vooral heel moeilijk om het verdriet van m’n broer te zien. Regelmatig was ik ook in tranen als ik hem sprak. Niet omdat ik nu enorm gehecht was aan de hond, hoe lief hij ook was, maar puur verdriet breekt me. Iedereen herkent dat wel. En iedereen begrijpt ook de liefde die je kan hebben voor een huisdier.

Een blogger uit Engeland nam afgelopen weekend in tranen afscheid van haar rat (op Instagram o.a.). Hoe kan je nou van een rat houden, denken veel mensen dan. Maar voor haar is het niet ‘een rat’. Het is haar rat. Waar ze jaren mee heeft gedeeld, herinneringen aan heeft, die ze lief heeft en die rat geeft ook vast op een bepaalde rattenmanier om haar.

Diezelfde week kwam Poes ’s avonds niet thuis. Nog vol in de emotie van wat er in m’n familie zich afspeelde met afscheid van een dier, was ik al vrij snel in paniek. Om half 12 liep ik nog rondjes door de wijk en liep ik als een idioot te fluiten en met een bakje snoepjes te rammelen. Je denkt gelijk het ergste. Er is iets gebeurd, onder de bus, m’n grootste angst. Huilend zat ik in de kou op de brandtrap buiten. Ik wilde niet dat Poes er niet meer zou zijn. Dan zit ze nooit meer naast me als ik zit te plassen! Of in de hoek van de badkamer als ik de douche uitkom.

Achteraf gezien natuurlijk lichtelijk overdreven. Maar het was koud, en ik wilde niet dat ze ergens buiten sliep. Mijn kleine baby moet bij mij liggen ’s nachts. Hoe vaak ik d’r aanhankelijkheid ook vervloek, nu telde dat even niet mee. Om 12 uur deed m’n vriend nog eens de deur open en voila, daar stond ze. Zich van geen kwaad bewust natuurlijk, trut. En gelukkig vervolgde ze gelijk haar ritueeltje. In bad zitten terwijl ik m’n tanden poetste, keihard spinnend.

Er is geen verschil tussen Poes, hond of rat. Als je van zo’n dier houdt, heb je verdriet wanneer hij of zij wegvalt. Hoe trouw, hoe klein, hoe stinkend dan ook.

Denk jij nu: dafuq did I just read? Vrijdag ben ik 29 jaar geworden. Ik besloot een tijdje geleden al om anders te gaan bloggen. Meer over dingen die uit het leven gegrepen zijn. Vloggers doen niks anders, maar ik ben geen filmpjesmaker. Ik vind het leuk om te doen, maar ik schrijf liever. Ik heb het hier er vaker over gehad, maar mijn laatste jaar als twintiger vind ik een mooi startpunt. Ik ga je meer meenemen in mijn dagelijkse gedachten. In dagboekvorm, waarin ik je vertel over m’n dag. Of over heel wat anders. Niet bloggen om het scoren, maar omdat ik het wil delen. De reden waarom ik ooit begon, dus. Ik blijf ook m’n outfits posten, want dat vind ik nog steeds te leuk om te doen. Ook komen er gewoon nog reviews online, omdat ik graag mijn favorieten deel zodat jij er ook iets aan hebt. Effe lekker een nieuwe weg in slaan, heerlijk.

11 comments

  1. Benthe schreef:

    Ooh ik ben het helemaal met je eens. We kunnen geen oordeel hebben over de relaties van anderen, of dat nu met een dier of met een persoon is. Superfijn dat Poes gewoon is thuisgekomen 😊

  2. Romy schreef:

    Wat fijn dat je kat uiteindelijk weer is thuis gekomen! Ik zou ook grote stress hebben als onze katten weg zouden zijn. En ik ben het helemaal met je eens: met elk huisdier kun je als mens een bijzondere band hebben.

  3. Lesley schreef:

    Wat fijn dat poes toch gewoon thuis kwam! Ik zou ook niet weten wat ik moet als Zoë dood gaat hoor. Laten we hopen dat ze nog heel lang bij mij is..

  4. sammie schreef:

    Oh ik zou ook in paniek zijn hoor, ik snap je helemaal! Fijn dat poes die avond toch nog thuis kwam, huisarrest geven voor het te laat thuis komen dan maar ; )

  5. Jenn schreef:

    Een huisdier is wat mij betreft nooit ‘maar een (vul maar in welk dier)’. Er wordt van gehouden, iemand heeft ervoor gekozen om er voor te zorgen. Ik kan me voorstellen dat je je zorgen maakte, ik moet er niet aan denken dat één van mijn beestjes weg zou vallen.

  6. marleen schreef:

    Ohh man ik snap het zo goed. Onze hond is nog steeds aan een zware medicijnkuur en is net aan de dood ontsnapt. Nou dat is gewoon mijn kind hoor 😉 kan me niet schelen wat mensen zeggen of denken!

    1. Margo schreef:

      Ah gossie ja! Ik herinner me je blog en tweets nog ja. Lijkt me ZO ZO ZO erg. Fijn dat het wel weer beter gaat!

  7. Josine schreef:

    Hah, als crazy catlady weet ik natuurlijk wat dat betekent. Nee hoor, zonder dollen. Ik ben opgegroeid met een halve dierentuin, kippen, pauwen, hond, katten alles.. Een dier verliezen is geen pretje en is als een soort kind. Heftige gebeurtenissen altijd, zelfs de reden waarom ik lang geen kat wilde 😉

  8. Saar schreef:

    Je merkt pas hoeveel je beestje voor je betekent als ze er (even) niet (meer) zijn.

    1. Margo schreef:

      Mooi gezegd 🙂

  9. Villasappho schreef:

    Ken dat ja mijn kater mag net alleen buiten paniekding is het overal bang van. Maar naaide er eens uit dikke vette paniek bij mij en hij alsof er niks was. Kutbeest. Maar ja wel mijn schat ik snap je dan ook helemaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

WIE IS MARG?


Hoi! Ik ben Margo, ik design websites en blog over mijn leven als curvy girl. Plussize fashion, gezonde recepten en allerlei persoonlijke verhalen passeren de revue. Is deze samenvatting niet genoeg? Klik dan hier!
Follow
ZOEKEN
Ad
Tuin algemeen
Copyrights © 2017 hetismarg.nl